60-jarig echtpaar Baars - van den Berk heeft geen tijd om te relaxen

HOUTEN Op 31 december 1963 trouwden Gerard Baars en Lenie van den Berk. ,,We moesten wel”, zei Gerard tegen burgemeester Isabella die hen feliciteerde met hun 60-jarig jubileum. Lenie verzuchtte: ,,Waar blijft de tijd?”

Irene van Valen

Gerard bouwde aan hun eigen huis in Kanaleneiland tot een boze ambtenaar zei dat ze er niet mochten wonen. ,,We stonden namelijk niet ingeschreven als woningzoekenden. Het liep hoog op. We mochten er wel wonen als we trouwden. Daarom moesten we trouwen”, zei Gerard. Zij trouwden binnen drie weken. Het kerkelijk huwelijk vond plaats op 27 november 1964. ,,Op 27 november 2024 vieren we ons jubileum groots.” Het paar kreeg twee kinderen, vier kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. ,,We zijn trots op hen”, zei Lenie. ,,Ze spelen zittend op de grond met de achterkleinkinderen”, zei hun schoondochter. ,,En dat terwijl ze de 80 ver voorbij zijn”, vult hun zoon aan. Al wonen Gerard en Lenie nu 21 jaar in Houten, zij lieten een traan bij hun vertrek uit Utrecht. Zij woonden daar 38 jaar. 

ACTIEF

Zowel Gerard als Lenie zijn actieve vrijwilligers. Lenie is actief in de Archeologische werkgroep Leen de Keijzer. ,,Ik werk mee aan een nieuwe tentoonstelling en organiseer kinderactiviteiten als sieraden maken met archeologisch materiaal. We moeten zuinig zijn op ons archeologisch erfgoed”, stelde ze. Ze is ook lid van het Woensdag Ochtend Koor (WOK) in de Opstandingskerk. Gerard werkt ruim 40 jaar aan oude kleine vliegtuigen uit de tweede Wereld Oorlog op vliegveld Lelystad. Dit deed hij al naast zijn werk als projectleider voor een bouwonderneming. ,,Dan vergeet ik alles. Ook demonteerde en restaureerde ik een vliegtuigje. Een piloot die mij meenam op de eerste vlucht zei: ‘Je kindje vliegt’. Hij respecteerde het feit dat het me 25 jaar kostte. Het moment dat onze kleindochter in de hangaar trouwde is onvergetelijk.”

RELAXEN

,,Er is in Houten veel te doen. Als jij je verveelt, ligt het aan jezelf. Zo lang het kan, blijven wij vrijwilligerswerk doen. Het is iets voor onszelf en maakt dat we elkaar altijd iets te vertellen hebben. Relaxen komt nog wel”, besluit Lenie.