Antonina bedankt Houten

HOUTEN Een aantal Oekraïners verhuist binnenkort naar de locatie De Molen. Eind juli is de planning. Antonina Moshynets (72) is eentje van. Maar voordat het zover is, stapt ze over haar schroom heen. Ze wil namelijk super graag heel veel mensen uit Houten bedanken. Ook wil ze, ondanks dat ze er hélémaal niet van houdt, met een foto in ‘t Groentje. Ze is zo blij met alle lieve mensen die haar hebben geholpen!

door Hanneke van Leur - Meissner

Toen de oorlog begon, is zij met haar zoon gevlucht naar Nederland. Ze kwamen beiden in de Jaarbeurs terecht. Daar was de eerste opvang. Na kort op een andere plek te hebben gewoond, is zij opgevangen in het gastgezin van Evert de Graaf. In het begin woonde zij daar met haar zoon, en met zijn vriendin en haar zoontje. Wanneer ze over Evert praat, begint haar gezicht te stralen: ,,Hij is zo bijzonder. Evert houdt heel veel van mensen. Hij wil iedereen helpen. Hij is open voor iedereen, kennissen, vrienden of gewoon vreemde mensen. Mij heeft hij met van alles geholpen. Dat is echt geweldig. Vorig jaar heeft zijn gezin een onvergetelijk verjaardagsfeestje voor mij geregeld. Zo’n feest had ik nog nooit in mijn leven gehad. De buren en ook de familie van Evert kwamen om mij te feliciteren. Mijn Oekraïense vrienden uit andere steden waren er. Ze werden allemaal heel gastvrij verwelkomd in het huis van Evert en de sfeer was heel aangenaam en fijn.”

Evert is niet de enige die zij wil bedanken. Ze weet niet al de namen van al die aardige mensen. Maar een aantal wil ze graag noemen. ,,Ineke van Winden van de gemeente Houten heeft mij enorm geholpen. De gemeente Houten en burgermeester Isabella behandelen de Oekraïense vluchtelingen met veel aandacht. Dat vind ik geweldig. Ik geniet erg van de fijne schilderlessen van Olivia O’Keeffe. Nu mag ik naar Nederlandse les. Annemieke Reesink, de lerares hiervan, vind ik geweldig. Zij helpt mij enorm om op mijn oude dag de Nederlandse taal te leren.”

Antonina is het leven in Oekraïne gewend. Dat was niet altijd gemakkelijk. Ze kreeg heel weinig financiële ondersteuning. Haar gezondheid leed onder de stress van het bestaan. ,,Ik voel me in Nederland beschermd en dus ook meer ontspannen. Ik blijf van Oekraïne houden natuurlijk. Eigenlijk wil ik naar huis. Maar ik kom uit de regio Donbas, uit Sviatohirsk. Daar is nu alles kapot. Als het mogelijk is, zou ik hier graag mijn oude dag doorbrengen. Dat is mijn grote droom. Ik schilder bij Olivia, ik zit op Nederlandse les, ik bezoek mijn vrienden en bekenden uit Oekraïne en ik drink koffie met andere Oekraïense vrouwen bij de HEMA. Het leven is hier goed. Hopelijk mag ik hier lang blijven wonen.”

OEKRAÏNERS AAN HET WOORD
Houten heeft de Oekraïners dit eerste jaar een warm hart toegedragen. Dat valt op. De onzekere toekomst dwingt om verder na te denken over opvang en mogelijk over integratie of toch terugkeer. Oekraïners zelf geven aan dat zij ook graag hun maatschappelijk bijdrage willen leveren. Ondanks alle ellende die zij tijdens hun verblijf in Oekraïne bij de start van de oorlog en tijdens hun vlucht naar Houten hebben meegemaakt. Verschillende Oekraïners verrtellen hierover in ’t Groentje/ HoutensNieuws.nl