Een energieke kennismaking met Amanj Hassan

HOUTEN Tijdens het gesprek met Amanj Hassan, bewoner van de Vuurtoren, wordt duidelijk dat deze ondernemende man uit het Koerdische gedeelte van Irak, veel noten op z’n zang heeft! Met enthousiasme vertelt hij over z’n ondernemende geschiedenis, hoe hij hier terecht is gekomen en wat hij nog allemaal wil doen voor de vluchtelingen in Nederland.

door Victor Barendsma

Amanj is destijds gevlucht van zijn geboortegrond naar Kiev om zich daar te vestigen als houder van een Koerdisch restaurant. Maar daarnaast was hij juridisch vertaler, technicus en nog veel meer. Vlak voor het begin van de oorlog was hij bij zijn zus hier in Rotterdam. Zijn ambitie was om daar een restaurant te openen. De motivatie om dat hier te doen was omdat men in Nederland goed Engels spreekt en omdat zijn zus hier woont. In geuren en kleuren vertelt hij over wat hij gedaan heeft en welke ambities hij had en nu ook weer heeft. Amanj is niet iemand die snel bij de pakken neer gaat zitten. Zoveel is duidelijk. Ook nu heeft hij allerlei plannen voor een eigen onderneming. Bijvoorbeeld voor een bedrijf gebaseerd op het onttrekken van LPG uit dierlijke uitwerpselen.

Op het moment dat de oorlog begon, is hij direct teruggegaan om zijn belangrijkste documenten, pasjes en andere spullen te halen. Bij het laten zien van allerlei bescheiden uit Irak en Oekraïne vertelt hij tussen neus en lippen door dat hij z’n pasjes misschien wel terug heeft maar het geld op de bank allemaal kwijt is.

Zijn persoonlijke drive is om mensen te helpen en te zorgen dat iedereen prettig met elkaar kan samenleven. Toen hij via Polen weer in Nederland terugkwam, kwam hij in Rotterdam andere Oekraïners tegen met wie hij naar het vluchtelingencentrum in Utrecht is gegaan. Daar heeft hij direct hulp aangeboden door juiste informatie te verzamelen en te verstrekken aan Oekraïners over Nederland. In een PowerPointpresentatie heeft hij inmiddels allerlei informatie staan over wetten en regels in Nederland. Wat Amanj betreft is het nodig dat zij die juiste informatie hebben om goed samen te kunnen leven met de Nederlanders. Bijvoorbeeld over hoe in Nederland omgegaan wordt met huisdieren, dat is anders dan in Oekraïne. Dat weten en begrijpen, kan veel miscommunicatie voorkomen, volgens Amanj.

Ondertussen werkte hij als coördinator op het Oekraïense vluchtelingencentrum in Utrecht en deed hij dat in Veenendaal en IJsselstein voor Syrische vluchtelingen. Daar kon hij met name veel betekenen als vertaler en weet hij ook goed hoe hij vluchtelingen kan helpen met de juiste informatie. Op verschillende van deze plekken heeft hij inmiddels de ruimte gekregen om met vluchtelingen te koken zodat ze hun eigen eten kunnen maken maar ook als aangenaam tijdverdrijf.

Amanj is een zogenaamde derdelander en op het moment van het gesprek had hij net te horen gekregen dat hij op uiterlijk 4 maart zou moeten vertrekken: terug naar Oekraïne of aanmelden als vluchteling en zodoende in Ter Apel terecht komen. Op dit moment is die datum in ieder geval verschoven naar 4 september 2023.

OEKRAÏNERS AAN HET WOORD
Houten heeft de Oekraïners dit eerste jaar een warm hart toegedragen. Dat valt op. De onzekere toekomst dwingt om verder na te denken over opvang en mogelijk over integratie of toch terugkeer. Oekraïners zelf geven aan dat zij ook graag hun maatschappelijk bijdrage willen leveren. Ondanks alle ellende die zij tijdens hun verblijf in Oekraïne bij de start van de oorlog en tijdens hun vlucht naar Houten hebben meegemaakt. Verschillende Oekraïners verrtellen hierover in ’t Groentje/ HoutensNieuws.nl