Je moet een boek schrijven

HOUTEN ,,Eigenlijk speel ik met het idee om mijn columns te bundelen misschien een echt boek maken”, zeg ik terwijl ik naar mijn glas staar. Ze kijkt me aan en tuit haar lippen. Dan zet ze haar wijnglas neer en tikt met haar nagels op de tafel. ,,Niet doen”, zegt ze, ,,hou het maar bij die verhaaltjes in de krant. Een boek of een bundel is echt te hoog gegrepen.”

Soms heb je van die ideeën die je liever nog even lekker voor jezelf houdt. Je koestert ze als een geheimpje in je hoofd, want stel je voor dat iemand er zomaar met een botte bijl doorheen gaat. Zo ook mijn grote droom om een boek te schrijven of een bundel met mijn columns uit het Houtens Nieuws. Misschien wat nieuwe verhalen erbij want er is nog zoveel te schrijven. Het sluimert al jaren. Opvallend vaak stappen er dames en soms ook een heer de winkel binnen die zeggen dat ze zo genieten van mijn wekelijkse column in het Houtens Nieuws. Laatst nog kwam er een mevrouw die zei ‘ik pak altijd eerst een kop thee en dan lees ik jouw stukje dat is mijn donderdag ritueel.’ En dan sta ik daar verlegen te lachen en zeg dat het zo bijzonder niet is. En het is niet alleen die ene mevrouw. Het zijn er echt heel veel. Zo vaak zeggen klanten ‘je moet een boek schrijven of je columns bundelen. Je schrijft precies zoals je praat, dat voelt zo echt.’ Zelfs mensen die zelf schrijver zijn zeggen het en dan denk ik zie je wel misschien is het niet eens zo’n gek idee. Maar tegelijkertijd denk ik: maar wie wil dat dan lezen?

(tekst loopt door onder de foto)

Sasja in een jeans van Elias Rumelis en shirt en jacket van Reinders. Riem Ibana - It Rains Fashion

Op zoek naar bevestiging van een professional bel ik met het Houtens Nieuws. Ik krijg Sheyda, mijn vaste contactpersoon, aan de lijn en vraag een tikje aarzelend: ,,Zeg Sheyda, weet jij eigenlijk of mijn columns een beetje goed gelezen worden?” Er valt een stilte aan de andere kant en mijn hart slaat over. Maar ze zegt heel droog: ,,Heel vaak hoort jouw column bij de best gelezen artikelen van de krant, Sasja.” ,,Ik overweeg om een boek te schrijven over mijn belevenissen in de winkel of de columns te bundelen”, leg ik uit. ,,Dat is een goed idee, Sasja! Doen!”, zegt Sheyda.

En toch..... 100 mensen zeggen doen, maar dat ene zinnetje van laatst, iemand die zegt ‘niet doen’ blijft rondzeuren in mijn hoofd. We zijn met vrienden uit eten. Het is een gezellige avond. Een van de dames aan tafel is er zo eentje zonder filter, recht voor zijn raap zonder suikerlaagje om haar woorden. 

,,Eigenlijk speel ik met het idee om mijn columns te bundelen misschien een echt boek maken”, zeg ik. Ze kijkt me aan, zet haar wijnglas neer, tikt met haar nagels op de tafel en zegt keihard: ,,Dat moet je niet doen hoor. Hou het maar bij die verhaaltjes in de krant. Een boek of een bundel is echt te hoog gegrepen.”

En daar zit ik dan met mijn goeie gedrag en mijn net opgebouwde schrijversmoed. In één klap weer met beide benen op de grond. Of eerder, door de grond gezakt. Het is net alsof je ballonnetje met één rake opmerking wordt doorgeprikt.

(tekst loopt door onder de foto)

Sasja in een broek van Robell en blouse van Abigail Woods - It Rains Fashion

Wat me vooral bezighoudt is waarom nou precies dat ene negatieve zinnetje blijft hangen. Waarom telt dat ene nee zwaarder dan honderd ja’s? Waarom geloof ik dat kritische stemmetje meteen, terwijl ik alle complimentjes wegwuif? Wat is dat toch? Want er lopen zoveel mensen de winkel binnen die me oprecht zeggen dat ze genieten van mijn verhalen. Dat ze hardop lachen. Dat ze soms een traantje wegpinken. Dat ze het herkennen of dat ze denken ‘gelukkig ik ben niet de enige’. En steeds weer denk ik, ja daar doe ik het voor!

Misschien moet ik leren dat stemmetje van die nuchtere tante vriendelijk de mond te snoeren, net als het stemmetje in mijn hoofd. Want wie bepaalt eigenlijk wat te hoog gegrepen is? Wie zegt dat ik niet gewoon een mooie stapel verhalen mag maken die straks in een boek staan te pronken? Misschien is het wel helemaal niet te hoog gegrepen? Misschien moet ik gewoon springen en zien waar ik land?

En tot die tijd blijf ik stiekem dromen van een mooie kaft mijn naam erop en een boek vol winkelverhalen en hersenspinsels. Want dromen zijn er om waar te maken toch? Ik hoor graag hoe u erover denkt!

Onze ZOMER SALE is begonnen. U SHOPT HET TWEEDE ARIKEL VOOR 5 EURO! Het duurste artikel rekent u af. Een aantal merken en de nieuwe leveringen zijn uitgesloten, maar het merendeel doet mee. Ik wens u veel shopplezier en hoop u deze week weer in onze winkel te ontmoeten.

Deze informatie wordt u aangeboden door It Rains Fashion. Sasja heeft een kledingwinkel op het Oude Dorp van Houten en beschrijft hier haar belevenissen in de winkel en soms daarbuiten.