De winkeldief

,,Waar zijn de sjaals van Katherina Loretta?” vraag ik aan mijn collega’s. Ik mis er twee, zie ik. Iemand deze sjaals misschien net verkocht? Niemand heeft de twee sjaals verkocht. Bezorgd zoek ik door. Het zal toch niet, denk ik? Natuurlijk wordt er bij ons wel eens wat gestolen, maar over het algemeen komen er in onze winkel nette mensen en gaat het goed.

Mijn collega’s en ik zijn samen aan het opruimen en tellen de voorraad. Als de winkel aan kant is constateer ik dat de sjaals verdwenen zijn. Ik besluit de camerabeelden terug te kijken. Het gaat om de prachtige sjaal die ik u laat zien op de hoofdfoto. Van het merk Katherina Loretta. Echt een cadeau voor jezelf of voor iemand waar je enorm dol op bent. Die avond, terwijl mijn lief voetbal zit te kijken, installeer ik me op de bank met mijn laptop en speur te camerabeelden af. Ik hoop nog steeds dat de sjaals per ongeluk op een andere plek terechtgekomen zijn, maar ik zie helaas wel wat. En ik word niet blij van wat ik zie. Want ik ken de dame op het beeld die de sjaals in haar tas laat glijden heel goed. Ik snap er niets van. ,,Zie je iets?” vraagt mijn lief. ,,Hmmmm nog niet” zeg ik want ik wil eerst even zelf bedenken hoe hiermee om te gaan, alvorens mijn lief ermee aan de slag gaat. Ik ben er vrij zeker van dat hij onmiddellijk stappen zal willen nemen. En eigenlijk wil ik deze dame er zelf naar vragen. Ik klap de laptop dicht en besluit het even te laten bezinken. ,,Mam, heb je de camerabeelden nog bekeken?” vraagt mijn zoon. ,,Ja” zeg ik, ,,het is iemand die we kennen. Ik hou het nog even voor me ok?” ,,Nee eigenlijk niet ok” zegt hij, ,,maar je zal er je redenen voor hebben.” Ik moet iets doen. Ik besluit een whatsapp te sturen. Dan kan zij ook even over haar antwoord nadenken. Hi! typ ik. Mijn berichtje wordt direct gelezen want ik zie de vinkjes blauw worden. Hoi Sasja, typt ze terug. Ik heb slecht nieuws, schrijf ik. Ik heb beveiligingscamera’s in mijn winkel. Ook dit bericht wordt direct gelezen. Ik zie dat ze aan het typen is. O jee... typt ze. Ik ben even blij met whatsapp als communicatiemiddel. Als ik haar in de ogen had moeten kijken, dan had ik me heel ongemakkelijk gevoeld. Zo op afstand is toch even wat eenvoudiger. Ik heb je dus gezien op de camera, typ ik verder. Sasja, het spijt me enorm is haar antwoord. Het is een dwangstoornis en ik schaam me er erg voor. Soms heb ik het gewoon niet onder controle. Wat heb ik nou aan twee dezelfde sjaals? Ik heb er wakker van gelegen, dat ik bij jou in de winkel iets heb mee genomen. Doe je er iets aan? Therapie of zo vraag ik? Ja, zegt ze. Ik wilde ook met de therapeut overleggen hoe ik hiermee om kon gaan. Anoniem retourneren of het gesprek aangaan. Je bent me voor, eerlijk waar. Breng je de sjaals terug?, vraag ik. Nee ik betaal ze en ga ze cadeau geven met kerstmis, is haar antwoord. Durf je nu nog wel bij me in de winkel te komen? Ik zet een emoticon met knipoog achter de vraag. Alleen als je me bewaakt, schrijft ze en zet er een plaatje met handboeien bij. Stuur je me een tikkie? Dat spreken we af. 

In gedachten loop ik met de hondenbuggy naar de supermarkt om nog even een boodschap te doen. Ik sleep het winkelmandje achter me aan. Als eerste pak ik twee zakken winterpeen voor de paarden. Die leg ik automatisch bij Cappy in zijn wagentje in plaats van in het winkelmandje. Bij de kassa reken ik af, maar op weg naar de deur word ik staande gehouden door een van de medewerkers. ,,Mevrouw heeft u de wortels afgerekend? vraagt ze me. Ik schrik op uit mijn gedachten. ,,Ik weet het niet” zeg ik. Ik weet het echt niet meer. ,,Heeft u de bon?” zegt ze. Die heb ik niet want ik zeg bij de kassa op alles nee. Geen bon, geen plaatjes etc. We lopen terug naar de kassa waar een behoorlijke rij staat. ,,Weet jij of ik deze heb afgerekend?” vraag ik de caissière. ,,Nee dat heeft u niet volgens mij” zegt ze. Geschrokken en beschaamd reken ik de wortels af. Ben ik toch bijna per ongeluk zelf een winkeldief. ,,Ik hoop niet dat ik besmet ben” zeg ik tegen mezelf als ik de winkel net iets sneller dan anders verlaat.

Op de linkerfoto ziet u Anja in een corduroy broek en broderie top (let op de leuke mouwtjes) van Red Button. Op de rechterfoto ziet u Wendy in een rode broek en bijpassende blazer van Elias Rumelis. Een mooie en heel comfortabele set. Op zoek naar een mooie outfit? Kom dan langs in onze winkel op het Oude Dorp van Houten. En neem wel uw portemonnee mee. We hebben camera’s ;-)

Sasja (55) heeft een kledingwinkel op het Oude Dorp van Houten en beschrijft hier haar belevenissen in de winkel en soms daarbuiten.