Marijke van Tiggelen - een gesprek over eerlijkheid, kracht en valkuilen

HOUTEN Iedereen is welkom in haar huis. Bijna direct klinkt: ,,Wil je iets drinken? Blijf je eten?” Al doet ze extravert, ze is introvert. ,,Ik ben graag onder de mensen, maar plof daarna doodmoe op de bank om te genieten van rust en alleen zijn” , zei Marijke van Tiggelen, de vrouw achter Buurtgezinnen Houten. Wat beweegt haar in haar zorg om vooral kinderen?

Marijke is 40, getrouwd met Jan en moeder van Norah, Jaël en Lene. Zij zijn elf, negen en zeven jaar oud. Ze noemt zichzelf een bezige bij, lost makkelijk dingen op, is een ideeënfontein en een buikdenker. ,,Het bedenken van ideeën is mijn kracht, mijn valkuil daarin is dat ik rekening moet houden met mensen die niet meekomen in mijn vaart. Een buikdenker is iemand die tijd nodig heeft om het juiste te zeggen of om een vraagstuk te analyseren. Het gaat letterlijk om het onderbuikgevoel. Dat botst soms met Jan, want waar hij direct weet wat te zeggen, heb ik tijd nodig om na te denken.”

HOUTEN ZIJN WE SAMEN
Om de week is er op HoutensNieuws.nl een Zaterdagportret te lezen, een serie portretten van mensen die zich inzetten voor Houten. Deze week kunt u online een aantal van de portretten teruglezen onder de titel ‘Houten zijn we samen’.
Vandaag een interview met Marijke van Tiggelen, eerder geplaatst op 5 november 2022.

Ik was altijd al een babyfreak

HUISHOUDEN Waar Marijke niet over na hoefde te denken was haar wens om kraamverzorgende te worden. ,,Ik was altijd al een babyfreak. Dat komt denk ik doordat ik al heel jong mantelzorger werd voor mijn zieke moeder. Als oudste van vijf, verschoonde ik luiers, bracht mijn broertjes en zusjes naar school en regelde kinderfeestjes. Ik vond dat logisch.” Haar droom om kraamverzorgende te worden, liet ze vallen nadat haar moeder zei dat ze dan moest schoonmaken. ,,Daar heb ik echt een hekel aan. Mijn man is onze schoonmaker.” Marijke besloot na de havo juf te worden. Het paste haar. Nog maar tien jaar oud las ze verhalen voor aan kleuters tijdens de pauzes op school.

HERKENNING Ze stond twaalf jaar voor de klas in verschillende groepen tot ze bij twee van de drie zwangerschappen ernstige problemen ondervond en zich beide keren ver voor haar officiële zwangerschapsverlof ziek moest melden. Uiteindelijk ontstond er een arbeidsconflict tussen haar baas en haar. Het maakte samenwerken onmogelijk. Ze nam ontslag. ,,Gelukkig kon ik wel genieten van de laatste zwangerschap.” Marijke vond werk als peuterspeelzaalleidster en werkte er tot ze geen leidster mocht zijn zodra haar eigen kinderen in de groep kwamen. De herinnering aan het kind van een drinkende en rokende moeder nam ze mee in het besef dat het kind in een andere thuissituatie anders zou opgroeien. Dat raakte haar. Zo ook het driejarige roodharige meisje dat haar vader wees op rommel op de grond en de deur die open stond, omdat hij slechtziend was. ,,Ik zag mezelf toen ik jong was. Dat deed ik bij mijn moeder. Ik werd er ziek van, want ik herkende ineens de last op de schouders van kinderen met zieke ouders. Zij verdienen verwend te worden, door hen op een andere plek kind te laten zijn.”

BURENHULP Marijke ontdekte Buurtgezinnen, dat in 2017 startte. Houten was een van de eerste vijftien gemeenten die preventief hulp biedt aan gezinnen door middel van de inzet van buren. Zij worden ingezet waar nog niet zoveel aan de hand is dat kinderen zwaardere jeugdhulpverlening nodig hebben. Het doel is hen daar vandaan te houden door hen op te vangen bij mensen in de buurt. In 2018 kwam Marijke in dienst van Buurtgezinnen. ,,Dat was vanuit mijn eigen emotie en ervaring.” Ze werd er coördinator en social media manager.

Ik laat het eerlijke verhaal zien en niet het perfecte plaatje van de altijd blije moeder.

EERLIJK Zelf bood gezin Van Tiggelen hulp aan drie gezinnen. De kinderen logeerden bij hen of speelden er een dagje. Ik maakte foto’s van hen en verwerkte die als herinnering in fotoalbums.” Via Buurtgezinnen koppelt Marijke 20-24 gezinnen per jaar in opdracht van de gemeente. De bekendheid van de organisatie loopt vooral via social media. Zij doen daar oproepen voor hulp en delen eigen ervaringen. ,,Daarin laat ik het eerlijke verhaal zien en niet het perfecte plaatje van de altijd blije moeder. Tussen de oproepen door deel ik updates waarin ik aangeef mijn dag niet te hebben, geen zin heb in make-up of schaamteloos op de bank plof na een te zware en drukke dag. Ik laat zien dat ik als moeder het ook niet allemaal weet of altijd fijn heb. Daarmee creëer ik openheid en toon begrip, wat meer kans biedt voor onderlinge openheid.” Buiten Buurtgezinnen om is huize Van Tiggelen een plek geworden waar buurtkinderen zich thuis voelen. Ze krijgen er een beker limonade en vinden een luisterend oor. ,,Zo nodig mogen ze blijven eten.”

TRAININGEN Via Buurtgezinnen ontmoette Marijke Els Pronk van Grootsklein. Els richt zich op talenten en zelfvertrouwen bij kinderen. Marijke volgde een opleiding daarover en mag zich KinderTalentenFluisteraar noemen. ,,Als kinderen niet weten wat hun talent is of als ouders vastlopen in het gedrag van hun kind, kunnen ze bij mij terecht .” Wat haar in de opleiding onder andere trof is de valkuil van ouders. Zij praten over het algemeen op een negatieve manier over hun kind, bijvoorbeeld dat het veel huilt of boos is en slecht eet. Terwijl het beter is je te richten op wat het kind kan of leuk vindt. Dan kom je bij de talenten van een kind. Denk aan creatief bezig zijn, buitenspelen of muziek maken. Dat ontdekken in kinderen vind Marijke leuk. In de opleiding leerde ze ook over haar eigen valkuilen, zoals het idee dat iedereen mee moet werken aan haar ideeën. Ze leerde bij te weinig medewerking dingen los te laten. ,,Ik ga binnenkort een persoonlijk leiderschap training volgen om na te denken over wie ik ben en waarom ik doe wat ik doe. Nee leren zeggen hoort daar bij.” 

TERUGBLIK Marijke komt uit Lopik. Ze trouwde in 2006 met de Brabantse Jan. Hij was niet gebonden aan een woonplaats, maar wilde in de buurt van een snelweg wonen. Marijke wilde in de omgeving van haar ouders blijven wonen. Om gebouwen te bekijken voor de nieuw te bouwen Brede school in Oudewater, bezocht Marijke onder andere basisschool de Vlinder en ontdekte de gekleurde huizen aan de Rietplas. ,,We vielen voor Houten en kochten hier een huis, waarmee we negen maanden de tijd hadden om een bruiloft te plannen. Tweeënhalf week voor onze trouwdag kregen we de sleutel van ons huis.” Als import Houtenaar voelde Marijke zich eenzaam. Jan en zij werkten beiden en kenden niemand. Tijdens een buurtfeest ontmoetten zij wat mensen en door het krijgen van kinderen ontstonden contacten bij de peuterspeelzaal en de basisschool. ,,In de kerk ontmoette ik wel mensen, maar omdat Jan om de week een week in het buitenland werkte, werd ik geen deel van groepsactiviteiten. Dat doe ik niet in mijn eentje. Hoewel ik nu veel meer mensen ken, verbaast het me dat ik soms over Castellum loop en toch geen bekende tref.”

Ik droom van die plek waar mensen uit hun eenzaamheid komen en elkaar ontmoeten.

ONTMOETINGEN Daarom droomt Marijke van een plek op Castellum waar ze koffieochtenden voor moeders of vriendinnen organiseert. Met in de hoek een speelhoek voor kinderen. Ze kunnen er Alpha- of relatie cursussen aanbieden. ,,Ik droom van die plek waar mensen uit hun eenzaamheid komen en elkaar ontmoeten.” Marijke vertelde dat die plek digitaal al bestaat als de facebookgroep ‘Mama in Houten’. Hier vinden moeders elkaar door vragen te stellen of afspraken te maken. Het gaat om omzien naar elkaar. ,,Dat kreeg ik mee vanuit mijn geloof. Mijn moeder was dan wel ziek en we hadden het niet breed, toch was iedereen altijd welkom. Het gevoel dat je er mag zijn en gezien bent, dat je samen dingen kunt doen is waar het om gaat. Weten waar je terecht kunt en hulp durft vragen.” Haar woorden nog in de lucht, opende Norah de achterdeur en stapte binnen met een vriendin. Marijke begroette hen en zei tegen de vriendin: ,,Drink lekker iets. Blijf je eten?”

door Irene van Valen