De onvoorstelbare geschiedenis van Svetlana en Yurri

HOUTEN Alles was mooi opgebouwd. Hun huis, het leven met de kinderen, het werk afgerond en met pensioen, 57 jaar getrouwd…… Het werd ineens allemaal anders. Yurri (83) en Svettlana (76) vertellen erover. 

Ze vullen elkaar aan. Hun leven is volledig op z’n kop gezet. Toch blijven ze optimistisch. Het komt weer goed! Het glas is halfvol. Zij krijgen energie want zij hebben een doel in hun leven. Dat doel is om terug te keren naar Oekraïne. Ondanks dat de emotie aan de oppervlakte zit, zijn zij actief. Ze houden de media bij. Praten met familie die nu verspreid is over allerlei landen om hen psychisch te ondersteunen. Wanneer er gebieden bevrijd zijn, geeft hen dat kracht om verder te gaan. De militairen en het Oekraïense volk blijven strijdvaardig en geven niet op.

MARIOEPOL

Yurri en Svettlana komen uit Marioepol. Dat is een havenstad in het zuidoosten van Oekraïne en ligt aan de kust van de Zee van Azov. Voor het verhaal is het belangrijk om te weten dat de oorlog met Rusland al in 2014 begon, rond de Maidanrevolutie bij de bezetting door Rusland van de Krim. Toen was het daar wat onrustig. Maar op 23 februari vorig jaar begon daar echt de oorlog. Rondom hen werden fabrieken gebombardeerd. Binnen de kortste keren stond er van alles in brand. Overal waar ze om zich heen keken, waren de rode vlammen van vuur te zien. Rond de metaalfabriek van Azovstal werd hard gestreden. Het stopte niet, zoals in 2014. Het ging door. Bombardementen, raketten, tanken reden door de straten. Dit was heel angstig.

Hoe zij uiteindelijk in Nederland terecht zijn gekomen is een lang verhaal. Je kunt er wel een film van maken. Tegelijkertijd is het ook moeilijk om hierover te vertellen. Je kunt je het niet voorstellen als je het zelf niet hebt meegemaakt. Omdat een muur van hun huis door een raketinslag instortte, zijn ze bij hun zoon en zijn gezin gaan wonen verderop in Marioepol. 25 dagen hebben zij zich niet kunnen wassen of omkleden. Vanaf 23 februari tot 18 maart verbleven ze in een klein appartementje zonder water en elektriciteit, met vrijwel geen eten en geen internet. Dat was samen met de schoonmoeder van hun zoon, zijn vrouw en twee kinderen. Naar schatting zijn er in Marioepol 131.000 mensen omgekomen. Omdat toen de bommen en raketten bleven komen, besloten ze om weg te gaan.

AUTO EN TREIN

Met een auto waarbij ze op repen wit laken het woord ‘kinderen’ hadden geschreven, zijn ze op weg gegaan. Onderweg was het erg gevaarlijk. Ze voelden zich door God geholpen. Met alleen wat medicijnen en hun papieren gingen ze op weg totdat zij in Zaporizja bij mensen onderdak kregen. Daar konden zij tot rust komen, douchen, eten en schone kleren aandoen. Vervolgens besloten zij om naar Lviv te gaan. Dat ligt westelijker. De propvolle trein deed er 24 uur over. Onderweg werden ze bestookt door vliegtuigen die hen bombardeerden. Maar ook kregen ze van vrijwilligers onderweg dozen met eten en drinken.

BUS EN DUBBELDEKKER

Van Lviv zijn ze naar Warschau gegaan met een bus. In Polen aangekomen gingen ze van de ene naar de andere plek. Ze kwamen uiteindelijk in een opvangcentrum in Warschau. Inmiddels waren ze heel erg moe. Op een opklapbed met een kussen en een deken hebben ze geslapen. Ook daar waren weer vrijwilligers die de mensen hielpen met eten en drinken en ook met kleding en schoenen. Veel mensen hadden niks bij zich.

Eerst leek het erop dat er geen bussen naar Nederland gingen. Svettlana haar zus woont in Amsterdam. Daarom wisten zij wat van Nederland en wilden ze daar graag naar toe. Maar toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. Want toen Svettlana naar buiten ging, zag ze ineens een dubbeldekbus die naar Nederland ging. Het bleek een bus te zijn, die spullen bracht en mensen weer mee terug nam naar Nederland. Deze bus heeft hen en 54 mensen naar Nederland gebracht. Zo kwamen zij na een reis van 7 dagen aan in Maastricht. Vervolgens zijn zij via een gastgezin bij Zwolle naar een gastgezin in Houten gekomen: de familie van Vulpen. Daar mochten ze 3 maanden in de helft van hun huis wonen. Ook kregen ze voor hen beiden een scootmobiel. Zo konden ze overal naar toe. Vervolgens hebben ze een plek in De Vuurtoren gekregen. Om het in te richten kregen ze meubels en huisraad mee van het gastgezin.

SAMOVAAR

Deze hele geschiedenis heeft hen veel stress gegeven. Als gevolg daarvan zijn zij beiden kilo’s afgevallen. Ze konden aanvankelijk twee maanden niet slapen. Maar nu krijgen ze een beetje rust. Het leven is hier goed. Ze doen mee met van alles. Svettlana maakt het gezellig in hun appartement in De Vuurtoren. Ze koopt mooie thee- en koffiekopjes bij de kringloop. Ook koopt zij vazen om bloemen in te zetten. De koperen samovaar, de waterkoker, is indertijd gekocht door haar zus in Oekraïne in 1964. Hij stond jaren bij haar in Amsterdam in een kelder. Daar was hij helemaal zwart geworden. Haar zus heeft hem aan hen gegeven. Yurri heeft hem gepoetst. Nu staat hij weer te glimmen, met leuke bijpassende theeglazen ernaast.

Ondanks alle hulp en ondersteuning, waar zij heel dankbaar voor zijn, hebben zij toch pijn in hun hart en ziel. Want ze willen natuurlijk weer terug naar hun eigen land.

OEKRAÏNERS AAN HET WOORD
Houten heeft de Oekraïners dit eerste jaar een warm hart toegedragen. Dat valt op. De onzekere toekomst dwingt om verder na te denken over opvang en mogelijk over integratie of toch terugkeer. Oekraïners zelf geven aan dat zij ook graag hun maatschappelijk bijdrage willen leveren. Ondanks alle ellende die zij tijdens hun verblijf in Oekraïne bij de start van de oorlog en tijdens hun vlucht naar Houten hebben meegemaakt. De komende tijd vertellen verschillende Oekraïners hierover in ’t Groentje/ HoutensNieuws.nl