Een hele mooie dag

HOUTEN Het is zaterdagochtend en alles klopt. De zon schijnt heerlijk, ik ben lekker fit, de lucht is blauw en ik ben vol goede zin. Ik ga, voor ik naar de winkel ga, de paarden buiten zetten. Het is tenslotte prachtig weer. Maar ergens tussen de stal, plots zoekgeraakte halsters en wegwerkzaamheden op de A12, werkt de tijd niet mee.

Ik kies een weg binnendoor en besluit de achterstand in te halen, maar de weg denkt daar anders over: eerst een tractor, dan een eindeloos rode stoplichtfase, en als klap op de vuurpijl een peloton wielrenners die besluiten geen centimeter aan de kant te gaan. Ik kom uiteindelijk een kwartier te laat aan bij de winkel. Sleutels in de aanslag, deur open, markiezen omlaag, kleding naar buiten, lucht in mijn longen. Niemand voor de deur. Opluchting. Totdat er een dame binnenstapt en zegt: ,,Hoelaat gaan jullie eigenlijk open op zaterdag? Ik was er om kwart over tien maar de deur was dicht.” Ik glimlach wat verontschuldigend en leg uit dat ik onderweg nog even de paarden heb buitengezet. En dat dat nét iets langer duurde dan gepland. De dame knikt begripvol, maar ik hoor toch dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt: je bent te laat, je hebt geen stof gezogen, en je mist je eigen startsein. 

Dan loopt de winkel vol. Echt vol. De kleding buiten doet zijn werk. Het mooie weer trekt mensen naar buiten én naar binnen. En ik? Ik loop achter de feiten aan. De doos met nieuwe broeken staat nog ongeopend, het stofzuigsnoer ligt als vergeten in de hoek, en ergens staat een paspop die nog aangekleed moet worden. Toch lijkt niemand het op te merken. Er komt een klant binnen die binnenkort naar een bruiloft gaat. ,,Ik heb al twee setjes klaar hangen,” zegt ze opgewekt, ,,maar ik zie nu dat prachtige lavendelblauwe setje hangen.” Ik pak de goede maat.  Ze trekt het aan en het zit meteen als gegoten. ,,Wil je een foto maken?” vraagt ze, ,,voor thuisoverleg?” Ze poseert, we lachen, en ze vertrekt. Nog geen tien minuten later staat ze weer voor me. ,,Hij vindt het ook prachtig,” zegt ze, terwijl ze haar telefoon omhoog houdt. Manlief met duim omhoog. ,,Doe ‘m maar in de tas.” Hanny laat u de combinatie zien op de foto hieronder.

(tekst loopt door onder de foto)

Hanny in een combinatie van Tia en Habella - Sasja

Even later stapt Jane binnen. ,,Ik ga binnenkort naar Japan,” zegt ze tussen neus en lippen door, terwijl ze een kledingrek afspeurt. ,,Wow!” roepen we in koor, alsof ze net heeft aangekondigd dat ze op de maan gaat wandelen. Want laten we eerlijk zijn: Japan, dat is geen uitje naar de Veluwe. Maar, zegt Jane, het is er warm in de zomer. Heel warm. Dus ze zoekt luchtige kleding. Jane is zo’n vrouw die binnenkomt en meteen indruk maakt. Stoer, relaxed, en ze ziet er zeker twintig jaar jonger uit dan ze is. Wat haar geheim is? Haar hoofd is jong. Dat straalt ze aan de buitenkant uit, zonder dat ze er moeite voor lijkt te doen. Ze past een jurk van Oneseason, ultradun, 100% viscose, met een print die zo van een Japanse zijden waaier geplukt lijkt. ,,Dít is Japan,” zeggen we bijna plechtig. En dan voegen we er een oversized leren jas van Ibana aan toe. Stoer, soepel, en een tikje te groot op precies de goede manier. ,,Ze dragen daar veel oversized fashion,” zegt Jane terwijl ze in de spiegel kijkt. En ja hoor, we zien het al helemaal voor ons: Jane in Tokyo, met flair, stijl en nul jetlag. Jane wilde ook wel even op de foto dus u kunt de outfit bewonderen op de foto rechtsonder.

(tekst loopt door onder de foto)

Jane in een jurk van Oneseason en leren jack van Ibana - Sasja

Aan het eind van de ochtend komen er twee vrouwen binnen, allebei op zoek naar een mouwloos jurkje. Ze lopen synchroon, maken dezelfde grapjes en vullen elkaars zinnen moeiteloos aan. ,,Zijn jullie zussen?”, vraagt iemand. ,,Ha!” roept de een, ,,ze is mijn sister from another mister.” Ze lachen allebei alsof ze die grap al honderd keer gemaakt hebben. Ze passen van alles, maar blijven allebei hangen bij hetzelfde jurkje van OnlyM. Eén jurkje, twee kleuren, twee stijlen. De een kiest er nog een vestje bij. ,,Voor als ik me onzeker voel over m’n armen,” zegt ze zacht. ,,Ik gebruik bloedverdunners… dan heb je zo snel blauwe plekken.”
Ik knik begripvol. Zo’n vestje is niet alleen kleding, het is ook een beetje rust in je hoofd. En net als je denkt dat het een tikkeltje beladen wordt, roept haar vriendin: ,,Nou, als ik dit jurkje draag, kijken ze echt niet meer naar jouw armen hoor.” En daar is-ie weer: de lach. En het leven. Zoals het is, op een hele mooie dag. De jurkjes ziet u op de grote foto waar Anja en ik, mijn sister from another mister, ze laten zien.

Ik wens u een mooie week!

Deze informatie wordt u aangeboden door It Rains Fashion. Sasja heeft een kledingwinkel op het Oude Dorp van Houten en beschrijft hier haar belevenissen in de winkel en soms daarbuiten.