Een uitvaart

HOUTEN Ik druk het gaspedaal verder in en trotseer de toegestane snelheid. Dan maar een bon, denk ik. De ambulance is er al en de voordeur staat open. Ik snel naar binnen en loop direct de trap op. Bovenaan staat de ambulancemedewerker. Ik zie in zijn ogen vol medeogen dat ik te laat ben. Mijn vader is overleden.

De eerste dode die ik zag was mijn overgrootmoeder. Met mijn oma liep ik langs de kist en zag de 100-jarige vrouw als een oude Sneeuwwitje in de kist liggen. Boven mijn hoofd hoorde ik de volwassenen ernstig tegen elkaar zeggen, dat het goed was zo. Dat het haar tijd was. Na de uitvaart aten we gebak en werd er door de familie vrolijk geborreld en flink gelachen. Er werd geproost op oma en het feit, dat ze allemaal weer eens samen waren. Ik groeide op en iedereen in onze familie werd heel oud. Mijn oma werd bijna 100 en mijn opa stierf ‘jong’ met 91 jaar. Mijn andere opa en oma werden net geen negentig. Dat mijn grote sterke vader van bijna 100 kilo op 69 jarige leeftijd in minder dan twee maanden tijd zou worden verwoest door kanker, was daarom niet te begrijpen. De diagnose kwam op 30 december nadat hij onwel was geworden tijdens tennissen. Het was geen agressieve kanker, verzekerde de arts ons. En het was goed te behandelen. Maar mijn vader ging snel achteruit en ik wist het. En hij wist het ook. Hij ging dood. We deden alleen alsof dat niet zo was. Op 25 februari kwamen ze erachter dat er een verkeerde diagnose was gesteld. Er was een tweede kankersoort ontdekt en die was wel agressief. En helaas al te ver gevorderd om nog iets te kunnen doen. Twee dagen later, op 27 februari 2016, nog voor het dag werd, overleed hij. Hij sliep niet rustig in zoals mijn overgrootmoeder, maar vechtend voor zijn leven tot hij zijn laatste adem uitblies. Mijn vader wilde niet dood. En deed alsof hij nog beter zou worden. En ik deed mee. Zijn uitvaart bespreken was geen optie. Belangrijke dingen met en tegen elkaar uitspreken? Geen denken aan. Hij ging immers niet dood? En nu was het toch zo. Ik organiseerde mijn eerste uitvaart op de automatische piloot. Groot respect voor uitvaartverzorgers. Die slepen je er van a tot en met z doorheen. Maar wat je aantrekt tijdens zo’n uitvaart dat moet je toch echt zelf bedenken. Winkelen was wel het laatste waar ik aan dacht, maar ik wilde er toch ook netjes uitzien. 

,,We zoeken iets voor een uitvaart”, zeg ik met zachte stem tegen de verkoopster. Het is een vriendelijke vrouw die mijn zus en mij eerst condoleert. We kiezen beiden een eenvoudig zwart jurkje dat we later ook nog kunnen gebruiken. De brok in onze keel verdwijnt niet en af en toe rolt er toch een traan over onze wangen. Maar dat we even gaan winkelen geeft toch afleiding. ,,Pa heeft wel van het leven genoten”, zegt mijn zus als we de auto instappen, ,,ook al was het te kort.” En wij hebben van hem genoten. De dood hoort erbij, verdrietig, schrijnend, maar soms ook weer mooi. En het verlies is iets waar we niets aan kunnen veranderen, maar waar we elkaar in kunnen steunen.

,,Waarom huil je?” vraagt mijn lief. ,,Ik schrijf over de dood van mijn vader”, zeg ik. ,,Kan je geen leuker onderwerp verzinnen?” is zijn antwoord, ,,daar zit toch niemand op te wachten.” ,,Er komen heel veel dames voor het kopen van kleding voor een uitvaart naar de winkel hoor”, zeg ik. ,,Je vader was in goed gezelschap dat jaar”, zegt mijn lief, ,,In hetzelfde jaar als Johan Cruijf!  Wat wil een Amsterdammer nog meer?” Ik kijk hem aan en bedenk dat het mannenbrein een raadsel is. Maar het is duidelijk de bedoeling dat ik me er beter door zou moeten voelen dus ik tover een glimlach op mijn gezicht in de wetenschap dat mijn vader er smakelijk om gelachen zou hebben. In het zelfde jaar als Johan Cruijf. Wat wil een Amsterdammer nog meer?! 100 worden in plaats van 69, denk ik terwijl de tranen over mijn wangen biggelen.

U hoeft tegenwoordig echt niet meer in het zwart naar een uitvaart. We kijken ook vaak naar de overledene. Wat was voor die persoon belangrijk. Kleur? Traditie? Maar een goede zwarte broek in de kast is een toch must. Op de foto ziet u een model met smalle pijp en een model met een flare pijp. Maar we hebben ook een model met wijde pijpen of een fijne Chino. Dozen lentecollecties worden momenteel uitgepakt. U bent van harte welkom in onze winkel, ook als u een beetje verdrietig bent.

Deze informatie wordt u aangeboden door It Rains Fashion. Sasja heeft een kledingwinkel op het Oude Dorp van Houten en beschrijft hier haar belevenissen in de winkel en soms daarbuiten.