Voor Hanneke is hulphond Velix de onmisbare helft

HOUTEN Het is winter, we zoeken elkaar en de warmte op. Tijdens de feestdagen weten velen zich omringd door hun partner, familie en vrienden. We weten dat liefde en vriendschap overal te vinden zijn. Wij zochten het in een aantal koppels en vroegen hen wat hun band zo bijzonder en onmisbaar maakt. Vandaag ontmoeten we Hanneke Westerink (39) en Velix. Hanneke is alleenstaand, maar weet zich geen raad zonder hulphond Velix, een field trial labrador mix.

Irene van Valen

Hanneke heeft sinds haar zestiende altijd pijn door het complex regionaal pijnsyndroom (CRPS). Ze vertelt: ,,Dit ontstond nadat ik door mijn enkel zakte bij het uitlaten van mijn hond en korte tijd later door mijn andere been zakte tijden het hinkelen. Waar de pijn in mijn benen startte, zit het nu ook in mijn armen en rug. Daarbij ervaar ik krachtverlies, verkramping in de vingers van mijn linkerhand en vermoeidheid. Hanneke ligt veel, want zitten ervaart ze niet als ontspannend. Een paar jaar geleden verergerde de dystrofie zich door lichte trauma. Ze moest daarom haar hobby’s diamond painting en aangepast paardrijden opgeven. Paracord knopen werd haar nieuwe hobby. In haar fokuswoning hangen veel tugtouwjes met balletjes aan het eind die Hanneke maakte van paracord. Dat is nylon koord in verschillende kleuren en diktes. Deze tugtouwtjes zijn voor Velix, die hiermee deuren opent en sluit of er voorwerpen mee pakt.

HULP

Voor de lichamelijk verzorging, het eten verzorgen en voor toiletbezoek krijgt Hanneke hulp van verzorgers. Dankzij Velix hoeft ze niet nog meer hulp in te roepen. ,,Ik vind hulp vragen voor ‘kleine’ dingen moeilijk. Omdat Velix me helpt met het aantrekken van mijn jas, kan in naar buiten in mijn elektrische rolstoel. Hij pakt drinken uit de koelkast als ik dorst heb”, zegt Hanneke en toont hoe Velix door middel van een tugtouwtje een fles water uit de koelkast pakt. Na zijn beloning staat hij kwispelend bij haar. ,,Hij wordt blij als hij me helpt. Hij voelt ook dingen aan. We wandelen regelmatig in het buitengebied, waar we afwisselend een klein, een middelmatig of een lang rondje wandelen. Hij loopt graag het lange rondje, maar laatst was ik erg moe. Velix voelde dat goed aan, want zonder dat ik iets zei, koos hij de kortste route. Hij weet me te stoppen.”

Hulphonden mogen altijd loslopen, maar langs het kanaal zit hij aan een lange flex-riem.

WEDERZIJDS

De band tussen Hanneke en Velix is wederkerig, want Velix heeft Hanneke nodig voor zijn eten en water, voor het uitlaten en als beschermer. Hanneke legt uit: ,,Velix is gevoelig voor harde geluiden. Hij zoekt dan steun bij mij. Ik ben zijn veilige plek. Ik laat hem graag twee keer per dag uit. In de avond doen vrijwilligers dat. Dat ik ook voor hem zorg, maakt de afhankelijkheid wederzijds en versterkt onze band. Hulphonden mogen altijd loslopen, maar langs het kanaal zit hij aan een lange flex-riem. Dat voelt nog altijd alsof hij los loopt, behalve dat hij niet naar de kant van het water kan, zodat hij niet per ongeluk het kanaal in springt. Daar krijg ik hem niet meer uit. Velix heeft een voorliefde voor water.”

ERVAREN

De vrijheid en zelfstandigheid die Hanneke krijg door Velix is van groot belang. ,,Door hem ben ik een leuker mens. Hij maakt me minder afhankelijk”, stelt ze. ,,Al kost hem uitlaten me veel energie, het is onmisbaar. Ik hou van de natuur, het kanaal, de ontmoeting met mensen en ik zie Velix genieten.” Velix is Hanneke’s vierde hulphond. Bij de eerste hond, Aislynn, leerde ze de basis van het omgaan met een hulphond en hoe het trainen in zijn werk gaat. Bij de volgende, Happy, breidde haar kennis, inzichten en ervaringen zich uit. Dat nam ze mee in de omgang met haar derde hond Myra en nu met Velix. ,,Hij is een makkelijke hond en mijn eerste reutje. Daarmee is hij mijn eerste hond die tegen paaltjes plast”, lacht Hanneke.