Tour de Schalkwijk onderweg: eerste ‘prijs’ is al binnen

SCHALKWIJK Fietsen vindt hij leuk. Zeker weten. Maar Wout Schipper (9) kijkt ook met veel plezier uit naar de side-events die de komende week nog op stapel staan in de Tour de Schalkwijk. Gisteren stapte de knul voor de eerste keer op het zadel van zijn racefiets tijdens de vakantie- en wielerweek voor kinderen van 9 tot en met twaalf jaar.

door Chris Reinders

Dat debuut ging niet onopgemerkt voorbij. Zijn naam schalde als eerste uit de luidsprekers na het officiële startsein van de tweeënvijftigste editie van de Tour. Meteen het parcours van de tijdrit op, dus. En het rondje van 1.7 kilometer over de Lagedijk en de Jonkheer Ramweg leverde Wout ook al direct een ‘prijs’ op. Hij bleek de race tegen de klok enkele tellen sneller te hebben afgelegd dan zijn moeder Anne Hollander dat ooit deed. Eerste doel bereikt, stelde Wout meteen na zijn finish doodleuk vast.

Anne reed de Tour in de jaren 1988 tot 1991. Ze was min of meer een vreemde eend in de bijt, vertelde ze gisteren voordat Wout aan zijn eerste ritje begon. ,,We woonden destijds in Utrecht. Je mag als je van buiten Schalkwijk komt alleen meedoen als je in het dorp logeert. Mijn oma woonde hier aan de Jonkheer Ramweg en bij haar was ik de hele week. De Tour kende ik al heel goed. Het was traditie om de eerste en laatste zondag bij mijn oma te gaan kijken.” Volledig integreren in het wielerfeest lukte haar ondanks vier deelnames niet. Ze bleef er in de jaren als renner toch een beetje buiten staan. Nu woont ze met haar gezin in Schalkwijk. ,,Voor Wout is het allemaal anders: hij hoort er helemaal bij.”

Anne verhaalt over haar Tourverleden als ze kort na de middag aanschuift bij haar ouders. Elly en Frans Hollander hebben zich dan voor hun huis aan de Lagedijk inmiddels uitgebreid geïnstalleerd. Frans heeft de startlijst van de tijdrit op zijn schoot liggen, kijkt veelal vergenoegd om zich heen en groet buren en bekenden die, vaak tuinmeubilair meesjouwend, ook een plekje aan het parcours zoeken. Zenuwen kent hij niet. ,,De Tour heeft dit jaar natuurlijk een extra tintje nu er weer een familielid meedoet.” Elly benoemt de wat minder feestelijke kant van de Tour. ,,Het is niet altijd even leuk. Er zijn ook valpartijen,” huivert ze bij alleen al de gedachte eraan.        

Als Wout zijn oma en opa passeert, klinken luidkeels de aanmoedigende woorden. Frans steekt zijn duim op naar zijn kleinzoon die wordt gesecondeerd door zijn ploegleider van team Blieks - interim communicatie. Op naar de finish waar de jongen voorlopig de beste tijd neerzet. Nou ja, binnen zijn familie dan. Want Rinse Copier duikt later in de middag ruim onder de tijd van Wout.

De Tour is dus weer onderweg. Na twee ‘aangepaste jaren’ vanwege de maatregelen om het coronavirus in te dammen, is die als vanouds, vertelde publiciteitsmedewerker Nina van Wijk. Iedere ochtend rijden honderd rennertjes verdeeld over tien ploegen, een etappe in en rondom het dorp. In de middaguren staan er voor hen diverse activiteiten op het programma. Zondag is de afsluiting met een defilé en prijsuitreiking.

Nina is zeer vertrouwd met de Tour: ze nam deel aan de edities in de jaren 2013 tot 2017. ,,Ik ging vooral voor de lol en het plezier. Het fietsen deed ik er een beetje bij.” Ze noemt als kernwaarden ‘gezelligheid’ en ‘saamhorigheid’. ,,Iedereen is erbij. Velen nemen vrij.” Ze ontkent dat de Tour een dorpse ‘verplichting’ zou zijn. In een poging om de populariteit te verklaren, put ze uit haar herinnering: ,,Als een leerling in de klas zei dat hij meedeed aan de Tour, dan vertelden de anderen dat ze ook kwamen. Zo was het althans toen ik hier op de basisschool zat.” Frans had er gistermiddag nog een aanvulling op: ,,Je moet wel van heel goede huize komen, wil je niet aan de Tour deelnemen.”

www.tourdeschalkwijk.nl

Foto’s: www.joepvonberg.nl