Verhalen uit de VS - Stroomstoring

Mijn zoon appte me of ik hem uit school kan halen. Het is pas 11 uur in de ochtend. ‘Hoezo? Ben je ziek?’. Ik ben net bezig een stuk te schrijven en heb niet zo’n zin me daaruit los te rukken. ‘De elektriciteit is uitgevallen. We hebben al twee uur geen les!’. Ik besluit hem op te halen op voorwaarde dat als de boel weer is gerepareerd ik hem weer terugbreng. Dat is het voordeel als je twee minuten rijden van de school woont.

Ik app mijn dochter of ik haar ook op moet halen. Maar die appt meteen terug: ‘Nee!!!’. Die vindt het blijkbaar veel te gezellig.

Als ik later die dag mijn dochter en een vriendinnetje ophaal van een play date krijgt de stroomstoring en de joligheid die er voor mij om heen hing een heel andere kleur. Het vriendinnetje vertelde dat haar lokaal vlak naast de generator zat die ontplofte: ‘Eerst een lichtflits en toen een knal.’ De verlichting in de school viel uit. De docent liet de kinderen meteen onder de tafel zitten, deed de deur op slot en een papier voor het raam. Twintig bange minuten zat de klas onder hun tafels, omdat ze dachten dat er een ‘shooter’ in de school was.

Mijn jongste had een flimpje gemaakt van de paniek die ontstond op de gang waar ze liep toen de elektriciteit uitviel. Gillende meisjes, kinderen die niet goed wisten waar ze heen moesten.

Het was twee dagen nadat een 15-jarige jongen in Michigan een school was binnengelopen met een pistool dat zijn vader op Black Friday voor hem als kerstcadeau had gekocht. Vier leerlingen zouden hun leven verliezen, een zevental anderen raakten gewond.

De impact van deze daad gaat verder dan alleen de highschool in Oxford County. Het raakt alle scholieren en ouders. Ook mijn Nederlandse kinderen die bij geknal voordat niet meer aan rotjes denken maar aan pistolen die het op hen voorzien hebben…

Mirjam Sterk, afkomstig uit Houten, woont met haar gezin sinds enkele jaren in de VS. Ze doet verslag van haar ervaringen.