Onze man uit Amsterdam - Diploma afvalscheiden

In het centrum van Amsterdam zijn woningen meestal te klein om vier prullenbakken te herbergen. Zo ook het huis waar wij op het laatst woonden en waar we eigenlijk ook een extra afvalbak voor de luiers nodig hadden. Nu nog staat in ons huis in Houten een prullenbak van exact 26 centimeter breed, omdat die in Amsterdam precies in de ruimte tussen het aanrecht en ons fornuis paste.

Vier prullenbakken is voor veel Amsterdammers gewoon te veel en de gemeente Amsterdam heeft dan ook in haar goedgunstigheid besloten dat gescheiden afvalinzameling in het centrum onhaalbaar is. Glas- en papierbakken op straat, die hadden we wel. Althans: vijf jaar geleden. Ik weet niet hoe het er nu aan toegaat. Je weet het nooit met die Amsterdammers. Laatst hebben ze zomaar tram 3 opgeheven.

Maar goed, vijf jaar geleden kwamen we dus te wonen in gemeente die zoiets wel normaal kan aanpakken. U bent er natuurlijk mee opgegroeid, maar wij hadden het diploma afvalscheiden nog niet.

Ik heb zelf jarenlang alles wat ijzer was in de PMD-zak gegooid: verroeste schroeven, moeren & bouten, lamparmaturen, paperclips, gesprongen pianosnaren, gewipte kroondoppen, verroeste hangsloten, u kunt het zo gek niet bedenken. Maar dat blijkt dus helemaal niet de bedoeling te zijn.

Het GFT-afval bleek ook een kleine horde. Als je komkommer onverhoopt in zijn plastic jasje verrot, dan moet je de komkommer in de GFT-bak laten druipen en het plastic in de PMD-zak. Ik ben er pas afgelopen week achter gekomen dat je je lege GFT-container in de zomer eerst moet voorzien van een bedje klimop (hedera helix) om te voorkomen dat de vliegenmaden hem overnemen.

En dan de avonden dat ik braaf met mijn restcontainer kom aanrollen en de hele buurt de papierbak buiten gezet heeft, of andersom. Dan rol ik terug en check nog eens de afvalkalender waarvoor ik op 2 januari altijd naar het gemeentehuis ga en zie dat ik gelijk heb, en de buurt niet. Tot je ontdekt dat je het internet moet raadplegen voor tussentijdse wijzigingen.

Wij hebben het door schade en schande moeten leren. Een klein examen afvalscheiding met diploma-uitreiking voor nieuwe Houtenaren lijkt me dan ook geen luxe. Met koffie, en één koekje net als bij de inburgering.

Alleen plastic flessendoppen gooi ik nog steeds niet in de PMD-zak. Die ruk ik – sinds de EU probeerde daar een stokje voor te steken – met grof geweld uit zijn hengsels en bewaar ik apart. Daar maken ze namelijk blindegeleidehondjes van.

Linus Huibers woont na veertig jaar in Amsterdam nu in Houten, een cultuurshock waar hij zich nog dagelijks over verwondert.