Onze man uit Amsterdam - Fietsstad

Fietsende Houtenaren kennen de Amsterdamse verkeersregels niet. Dat is niet geheel onlogisch, maar wel jammer. Een Houtenaar die op zijn vehikel van rechts komt, rijdt vrolijk door, wetende dat hij voorrang heeft en die dus ook krijgt. Zij weten immers ook dat in Houten iedereen iedereen vriendelijk groet, dus dat is de normaalste zaak van de wereld.

Op dit punt verschillen de regels tussen Amsterdam en Houten niet. Die van rechts die voorrang heeft bedoel ik, beslist niet die van het groeten op straat, dat is in de hoofdstad héél anders geregeld, maar daar heb ik het wel een andere keer met u over.

De Amsterdamse regel heeft nog een kleine maar essentiële uitbreiding die u in voorkomende gevallen ernstig letsel kan besparen: wie voorrang heeft, rijdt door en laat zich niet van de wijs brengen door het feit dat de voorrang verlenende fietser niet inhoudt, maar op onverminderde snelheid recht op u af fietst. Op ramkoers dus, maar u fietst als voorrangrechthebbende dapper door.

Voert u de manoeuvre correct uit, dan kruist de voorrangverlener uw pad wanneer u de locatie van het dreigende ongeluk alweer verlaten hebt. U bent immers doorgefietst, en de ander fietst vrolijk achter u langs. Desnoods geven we nog een extra zwengel aan het stuur om niet al te schielijk uw bagagedrager te missen. Werkt feilloos… in Amsterdam.

Ik ben de afgelopen jaren heel wat Houtenaren op kruispunten tegengekomen die, als ze eenmaal mijn drieste rijstijl in de gaten kregen, anticiperend gingen remmen om de onverlaat die ik nu eenmaal ben veiligheidshalve toch maar voorrang te verlenen. Als doorgewinterde Amsterdamse wegpiraat stuurde ik bij, nog rechter op mijn slachtoffer af, die daarop nog harder afremde, waardoor ik weer Amsterdams bijstuurde… Afijn, u begrijp waar zoiets op uitloopt.

Toch niet. Er zijn me in Houten nog geen ongelukken overkomen en ik heb tot dusverre nog geen onvertogen woord gehoord, ondanks mijn misdadige stijl van fietsen. De eerste keer beet een wat oudere man me vlak nadat wij elkaar als twee tangodansers toch hadden weten te ontwijken toe: ‘Rechts heeft voorrang!’

‘Ja, weet ik.’ riep ik stomverbaasd terug.

‘Nou, lekker dan!’ hoorde ik in de verte.

En verder heb ik van de heren en dames die voorrang hadden eigenlijk alleen een bedeesd ‘sorry’ gehoord, begeleid door een vriendelijke lach.

Houtenaren… wie houdt er nou niet van ze?

Linus Huibers woont na veertig jaar in Amsterdam nu in Houten, een cultuurshock waar hij zich nog dagelijks over verwondert.