Column: Onze man uit....

HOUTEN Vanaf deze week nieuw in de krant: een column ‘Onze man in ....’ Om de week leest u de ervaringen van een nieuwe inwoner van Houten, die hier behoorlijk moest wennen. Vandaag de eerste aflevering. 

Import

Als ik kon kiezen, verhuisde ik morgen terug naar de beste plek waar ik ooit gewoond heb. Wij woonden aan het water in een grote, oude stad met een rijke historie. ‘s Ochtends scheen de opkomende zon onze woonkamer binnen. Als hij hoger stond, spiegelde het water het zonlicht ons huis binnen en in de vroege avond kaatsten de ramen van de hoogbouw aan de overkant van het water de zon ons huis in. Zo was het er altijd warm, zelfs als het koud was. Het was er ook altijd koel als het heet was in de zomer, want voor ons huis stonden zeven prachtige platanen die het licht filterden in duizend en één tinten groen.

Het was een rustig deel van de stad, maar we hoefden maar langs het water onder het spoor door en we stonden in de grote winkelstraat. Rechtsaf bij meneer Balraj kon je saag paneer met naan halen. Verderop was het koffiehuis, waar de hele buurt kwam bijkletsen, uitblazen en werken. De bakker nog weer verder verkocht msemmen, harcha en ander lekkers. Aan het einde van de straat zat de oudste bioscoop van de stad, vlakbij de stadspoort en een enorm plein met een fontein waarin ‘s zomers alle kinderen uit de buurt speelden.

Je kon ook rechtdoor naar de kerk van de Christenen. Daar rechtsaf was de moskee, waar de deur altijd open stond en waar zwervers een middagdutje kwamen doen. Er tegenover stond een huis waar vrouwen buikdansten. Als ik er langs kwam, bleef ik altijd even luisteren naar de opzwepende muziek.

Maar ouders met twee kinderen op veertig vierkante meter en zwarte schimmel op alle buitenmuren waar de eigenaar niets aan deed… Daar moesten we dus weg. Waar ik vandaan kom, is dat geen eenvoudig besluit. De huurmarkt zit potdicht en voor een koopwoning moet je schathemelrijk zijn. Dat waren we niet, dus volgden drastischer maatregelen: midden in een corona-lockdown kwamen wij uiteindelijk in Houten terecht.

De afgelopen paar jaar zijn we hier ingeburgerd. Er is maar één ding waar ik niet aan kan wennen: iedereen groet elkaar hier, ook wildvreemden. Die reflex wil maar niet in mijn uitheemse genen gaan zitten. Toch is dat voor Houtenaren geen bezwaar. Iedere keer als ik vertel dat ik economisch vluchteling ben, lachen de mensen mij hartelijk toe. Tsja, logisch als je gewoon Linus heet en uit Amsterdam komt…

Linus Huibers woont na veertig jaar in Amsterdam nu in Houten, een cultuurshock waar hij zich nog dagelijks over verwondert.