Onze man uit Amsterdam - Oppas

Waar haal je een oppas vandaan in een dorp waar je nog maar net geland bent? Je kent hier niemand. Met de ouders van de klasgenootjes van je kinderen heb je nog maar net kennis gemaakt, dus die wil je niet meteen misbruiken. Daar zijn goede vrienden voor, maar die heb je niet in Houten… Dan toch maar op een goede avond googelen op ‘oppas Houten’?

Het aanbod aan profielen waarin jongelui iets over zichzelf vertellen, bleek zo ruim dat we ons voor een volgend probleem gesteld zagen: sollicitatiegesprekken. Op een gegeven moment hadden we de ideale kandidaat gevonden: een mevrouw die alle talen sprak die bij ons thuis ook gesproken werden. Maar ja, vanuit Zeist vond zij Houten toch even iets te ver weg.

Net toen we het wilden opgeven, viel mijn oog op het profiel van een meisje uit Houten met dezelfde voornaam als een caissière bij de supermarkt, een naam die ik nooit eerder was tegengekomen. De voornamendatabase van het Meertensinstituut in Amsterdam leerde dat er inderdaad maar enkele tientallen vrouwen rondlopen met die naam, dat is extreem zeldzaam. Dit kon haast niet anders dan dezelfde persoon zijn.

Als caissière zou ze het oppassen wel aan de wilgen gehangen hebben, dacht ik. Toch kon het misschien geen kwaad haar eens te vragen of ze misschien tips had hoe we daar de beste kandidaten konden vinden?

‘O, maar ik pas nog steeds op hoor!’ zei ze vrolijk toen ik haar ons probleem had voorgelegd. Ze vroeg me direct om mijn telefoonnummer en zou me die avond wel een appje sturen om een afspraak te maken.

‘Zo,’ zei ik tegen mijn vrouw toen dat appje een paar uur later binnenkwam, ‘die gaat lekker recht op haar doel af. Volgens mij heb ik een oppas gevonden.’

En inderdaad, na een inderhaast georganiseerd kennismakingsgesprek is ze onderdeel geworden van [the village you need to raise a child[. Ze heeft beide kinderen naar zwemles begeleid en naar school gebracht op momenten dat wij dat niet konden, pannenkoeken gebakken, voorgelezen en geholpen met lezen, met ze gedanst, ze ‘geen ja en geen nee’ geleerd en wie weet wat allemaal nog meer. Haar jongere zusje is inmiddels ook onderdeel van het team.

Dus als vrienden nu vragen hoe we zo snel aan onze oppassen zijn gekomen, antwoorden wij: ‘Nou, gewoon, bij de supermarkt.’

Linus Huibers woont na veertig jaar in Amsterdam nu in Houten, een cultuurshock waar hij zich nog dagelijks over verwondert.