Wat is dan liefde

HOUTEN ,,Er is opeens iets kapotgegaan. Ik hou niet meer van hem,” zegt de dame vanuit de paskamer. Ik schrik een beetje. Zij en haar man zijn al heel lang samen. Voordat ik iets kan zeggen, stapt ze de paskamer uit. ,,Maar ik geef wel om hem.” ,,Is het niet meer te repareren?” vraag ik. Ik kan slecht tegen alles wat niet goed afloopt.

,,Nee”, zegt ze. Het klinkt heel beslist. ,,Ik denk dat hij het zelf ook wel merkt,” zegt ze. ,,Hij heeft altijd heel weinig aandacht voor me. Als hij thuiskomt, zegt hij de hond wel gedag, maar mij niet.” ,,Jullie kussen elkaar niet als hij thuiskomt?” vraag ik. ,,Nee,” zegt ze. Dat is ook wel erg, denk ik. ,,En is dat al lang zo?” ,,Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer het anders was. Maar nu gaat hij dus opeens lieve dingen doen.” Ze schiet vol en ik wrijf haar even over haar arm. Ik kijk haar vragend aan. Ze schudt haar hoofd. ,,Het emotioneert me wel, dat hij dat doet, maar het is gewoon te laat.” ,,En ik moet eigenlijk ook helemaal niks kopen,” vervolgt ze, ,,ik heb kasten vol kleding en eigenlijk nooit een gelegenheid om het eens aan te trekken.” ,,Dan moet je het niet doen”, zeg ik. Maar ze doet het toch. Het is de echt leren combinatie van Iyito die Wendy op de foto hieronder laat zien. ,,Ik word er blij van”, zegt ze. Op dat moment besluit onze speakerbox zich met het gesprek te bemoeien. André Hazes zet Wat is dan liefde in. ,,Vergeven hoort ook bij de liefde”, neuriet ze mee. ,,Hoe vergeef je iemand die je jarenlang heeft genegeerd?” Ik haal mijn schouders op. Het zijn zaken die het hart bepaalt. Daar heb je zelf maar weinig invloed op. De tijd zal het leren.

(tekst loopt door onder de foto)

,,Ik word 75 en geef een feest”, zegt de dame. Een vrouw die absoluut met haar tijd is meegegaan. En voor wie de tijd op enig moment toch een beetje stil is blijven staan. Of in ieder geval is de klok wat langzamer gaan tikken. Ze zou ook makkelijk 65 kunnen zijn. ,,Ik ga eens iets totaal anders aantrekken dan wat ik normaal draag. Minder stoer, echt klassiek vrouwelijk.” We gaan aan het passen. ,,Hoe gaat het met je?” vraag ik. Ik ken deze dame al heel wat jaren. ,,Goed”, zegt ze. ,,En met je dochters?”,,Nog steeds geen contact”, zegt ze, ,,ik probeer er niet aan onderdoor te gaan. Ik weet dat ik niets fout heb gedaan.” Het is een gecompliceerd verhaal. Ik weet er niet het fijne van, maar wel dat de kern te maken heeft met het feit dat deze dame, toen haar dochters gingen scheiden, fatsoenlijk met haar schoonzoons wilde blijven omgaan. Daar ontstond ruzie over. ,,Bah, wat doen mensen elkaar toch aan.” ,,Precies”, zegt ze. ,,Allemaal onnodig leed. Maar blijkbaar moet je 75 worden om dat te snappen.” Ze geeft me een knipoog. ,,Dit wordt het”, zegt ze. Ze draagt de top en blouse van Molly Jo die Jane u op de grote foto laat zien. De blazer van Ibana neemt ze er ook bij. ,,Kom je naar mijn feest?”, vraagt ze bij het afrekenen. ,,Ja, ik kom zeker”, zeg ik. We nemen afscheid met twee dikke zoenen.

(tekst loopt door onder de foto)

,,Onze dochter gaat promoveren en ik heb wel zin in iets nieuws.” De dame die binnenkomt, is samen met haar man. Ik pak iets in burgundy, want die kleur staat haar prachtig. Ze schudt haar hoofd. ,,Mijn man heeft een hekel aan die kleur. Ik houd van felle kleuren”, zegt de dame. Dat wordt lastig, want de winkel hangt vol met aardetinten en burgundy. Gelukkig is er nog een mooie mantel in kobaltblauw. Die is direct verkocht. Ik trek haar de combinatie aan die ik u op de foto rechtsonder laat zien. Een prachtige rok van Noen met allemaal lieve teksten erop, een cashmere coltrui van Oroblu en een leren gilet van Iyito. Meneer is enthousiast, maar mevrouw twijfelt. Via FaceTime worden de dochters geraadpleegd. Het oordeel laat niet lang op zich wachten. ,,Die rok is afschuwelijk”, vinden de dochters. Het leren gilet gaat wel. Dat is niet genoeg. Het moet wow zijn. De dame gaat thuis nog even in haar kast kijken. ,,Volgende keer beter”, zeggen we als we afscheid nemen. 

,,Ik had vandaag een dame in de winkel die door haar man niet eens gedag wordt gezegd als hij thuiskomt”, vertel ik mijn lief als we ‘s avonds op de bank zitten. ,,Niet iedereen is zo lief als ik”, zegt hij, zonder zijn ogen van de televisie te halen. ,,‘Nou, de eerste keer dat ik bij je bleef slapen, maakte je anders ook alleen voor jezelf ontbijt”, zeg ik. Hij rolt met zijn ogen.,,Dat is bijna dertig jaar geleden! Waar komt dat vandaan? Ik heb net thee voor je gezet. Helemaal zoals jij het wil met citroen en de hele rambam. Dát is liefde.” ,,Ja”, zeg ik.

Deze informatie wordt u aangeboden door It Rains Fashion. Sasja heeft een kledingwinkel op het Oude Dorp van Houten en beschrijft hier haar belevenissen in de winkel en soms daarbuiten.