Bloed, zweet, tranen en liefde

HOUTEN Ping, zegt mijn telefoon. Een appje van Addy van ‘t Groentje. ,,Klopt het dat er een jubileum zit aan te komen?” vraagt hij. ,,Ja! 10-jarig bestaan!” schrijf ik terug. ,,Leuk, gefeliciteerd!” ,,Ja, dat hebben we dan in ieder geval gehaald,” antwoord ik, met een high five-handje erachteraan. ,,Met bloed, zweet en tranen, of viel het mee?”, typt Addy terug.

Met bloed, zweet en tranen,” zeg ik. ,,Des te zoeter het jubileum”, antwoordt hij. En terwijl ik naar die woorden op mijn scherm kijk, denk ik: ja. Zo is het eigenlijk precies. Bloed, zweet en tranen. En ik wil er nog één woord aan toe voegen. Liefde.

‘Leuk, een winkeltje erbij,’ dacht ik tien jaar geleden. Inkopen en verkopen. Hoe moeilijk kan dat zijn? ,,We doen geen balie,” zei ik tegen mijn lief, ,,maar een bureau. Dan kan ik gewoon voor Knooppunt werken als er geen klanten zijn.” Als ik daaraan terugdenk, moet ik echt hard lachen. Wat dácht ik nou? Ten eerste: het is echt heel vervelend als er geen klanten komen wanneer je een winkel hebt. Iedere verkoop is er echt één. Dus achter je bureau zitten werken voor je andere onderneming terwijl je winkel vol hangt met handel die niet verkocht wordt, is achteraf gezien best onnozel. Ten tweede: het begint niet met verkopen. Het begint met slim inkopen. Dat is misschien nog wel belangrijker dan de verkoop. Als beginnend retailer ben ik daar helaas flink mee de mist in gegaan. Verkeerde maten, verkeerde aantallen en vooral: véél te veel. Ik heb leergeld betaald. Letterlijk. En ten derde: een kleine retailer moet van alle markten thuis zijn. Je bent boekhouder, marketeer, etaleur, psycholoog, HR-specialist, teammanager, webbouwer, socialmedia-adviseur, mode- en stoffendeskundige én interieurverzorgster in één persoon. En als de wc verstopt zit, ben je soms ook loodgieter. Dat maakt het ontzettend leuk, maar tegelijkertijd is het een flinke aanslag op je tijd en soms ook op je doorzettingsvermogen. 

In tien jaar tijd hebben we een ontzettend leuke groep vrouwen als klant gekregen. Vrouwen die binnenlopen voor kleding, maar met wie we ondertussen ook lief en leed delen. We kennen hun smaak, hun maat en vaak ook hun man, kinderen, vakantieplannen en de reden waarom ze eigenlijk helemaal niets nodig hebben. En toch met een tas naar buiten gaan. Ja, corona heeft ons enorm veel pijn gedaan. Maar wat heb ik er ook veel van geleerd. Ik ben kritischer gaan denken en me veel bewuster geworden van welke besluiten van de overheid daadwerkelijk effect hebben op mijn eigen leven en onderneming. Maar misschien heb ik vooral mezelf beter leren kennen. Ik trek me minder aan van wat anderen vinden. Mijn mensenkennis wordt nog iedere dag groter en ik durf veel meer op mijn eigen gevoel te vertrouwen. Kortom: die winkel heeft me ontzettend veel gebracht. Geen dikke bankrekening. Wel dingen die eigenlijk veel belangrijker zijn.

En over belangrijk gesproken: in die tien jaar was er ook verdriet. We verloren mensen en dieren van wie we hielden. Maar er werd ook nieuw leven geboren. Vijf kleinkinderen kwamen erbij en nummer zes is onderweg. Mijn zoon ging bestellingen wegbrengen tijdens de coronaperiode en werkt inmiddels met me samen voor de winkel. En ik heb zin in de toekomst. Toch nog beter de tijd managen. Ik wil mijn moeder vaker kunnen zien. Het bureau is inmiddels verdwenen. Er staat een balie. Op naar de volgende tien jaar en nieuwe avonturen. Doet u met ons mee?

(tekst loopt door onder de foto)

Deze week hebben we twee pagina’s. Dat betekent ook drie foto’s meer want we hebben zoveel te laten zien. Er hangt een prachtige collectie dit seizoen. Even was ik bang dat er door het warme weer niemand zin zou hebben in de warmere kleding. Maar dat valt alles mee. Een dame zei het afgelopen zaterdag heel treffend: ,,Ik vind het gewoon leuk om het al te hebben en me te verheugen op het moment dat ik het kan gaan dragen.” Dat heb ik zelf eigenlijk alleen met kleding voor een gelegenheid die ik al eerder in huis heb. Maar voor een seizoen is dat natuurlijk eigenlijk net zo. Dus tip: Lekker op tijd je nieuwe kleding kopen en dan uitkijken naar het moment dat je het aan kunt doen! Op de grote foto draag ik een combinatie van het merk Robell. Op de foto hierboven draagt Marleen een travel jurk van OnlyM. En Hanny draagt op de foto hieronder een combinatie van Red Button.Verkrijgbaar in maat 34 tot en met 48.

(tekst loopt door onder de foto)

,,Ik kan zaterdag die balie ophalen en dan breng ik hem direct naar de winkel,” zegt mijn lief. ,,Zaterdag?” Ik kijk verschrikt op. ,,Maar dan is het druk in de winkel.” ,,We doen het vroeg. Dan haal ik het bureau uit elkaar en breng ik alles gelijk naar de vuilstort.” Ik vind het een slecht idee. Maar ik vind het ook enorm lief dat hij het wil doen.

Dus ik ben in tweestrijd. Want ik wil op zaterdag eigenlijk geen getimmer en mannengedoe in de winkel. Zijn blik doet me mijn weerstand inslikken. Zaterdag dus. Mijn lief is een man van weinig woorden. Maar als hij wat zegt, luisteren we meestal allemaal. Die zaterdag ben ik al vroeg in de winkel en ruim het bureau leeg. Ik ben slecht in dingen weggooien. Mijn lief heeft daar aanzienlijk minder last van. ,,Toch wel zonde,” zeg ik als hij zijn bus voor de winkel parkeert. ,,Kunnen we het bureau niet beter in de opslag zetten?”,,Waar in hemelsnaam?” Daar heeft hij een punt. ,,Dit ding is aan alle kanten beschadigd en heeft tien jaar goede dienst gedaan. Weg ermee.” Samen met mijn schoonzoon tilt hij het bureau naar buiten. In delen. Binnen de kortste keren ligt overal hout. Ook op ons trapje voor de deur. Geïrriteerd schuif ik de planken opzij. ,,Leg dit nou even aan de kant. Er kan zo niemand naar binnen. Ik heb twee dames in de winkel en die kunnen er zo niet eens meer uit.” Hij bromt iets. Ik kan het niet verstaan. Misschien maar beter ook. Ik pak de stofzuiger en verontschuldig me tegenover de klanten. ,,De nieuwe balie kan anders niet geplaatst worden.” Een van de dames fronst haar wenkbrauwen. ,,Het is zó klaar”,  verzeker ik haar. ,,Ik kom wel even op een ander moment terug,” zegt ze. En weg is ze. Kijk. Dat bedoelde ik dus met geen mannengedoe op zaterdag. De nieuwe balie blijkt loodzwaar. Ik zie de twee mannen hun spieren aanspannen terwijl ze het gevaarte naar binnen tillen. Nog een stukje naar links. Beetje naar achteren. Nee, toch weer iets naar voren. En dan staat hij. Buiten wordt ondertussen het bureau dat ik vijf minuten geleden nog wilde bewaren in stukken gehakt en in de bus geladen. Mijn lief komt weer binnen, zet zijn handen in zijn zij en kijkt tevreden naar het resultaat. ,,Mooi hè?” ,,Heel mooi”, zeg ik. Er komt een groepje vrouwen binnen. De mannen vinden het een mooi moment om afscheid te nemen.

(tekst loopt door onder de foto)

,,Ben je klaar voor de modeshow?” vraagt de dame die binnenkomt. ,,De week voorafgaand is altijd het meest druk,” zeg ik. ,,Dus nee, nog niet helemaal. Maar de grote dingen zijn geregeld. Ik maak me alleen een beetje zorgen om de tassen. Normaal krijgen we die van ons merk Zilch, maar dat is helaas failliet. Dus ik heb andere  tassen besteld. Alleen staat de leverdatum op dit moment op 9 oktober.’‘ De modeshow is op 11 oktober. ,,Heb je geen plan B?” ,,Jawel hoor. Maar dat is wel minder mooi, dus ik duim gewoon heel hard dat ze op tijd komen.” ,,Wat jammer trouwens, van Zilch.” Dat vind ik ook. Een merk waar het heel fijn zaken mee doen was en dat echt kwaliteit leverde. ,,Maken ze geen doorstart?”,,Nog niets over gehoord, maar ik hoop het wel!” ,,Ik zag zo’n leuke trui op Facebook, daar kom ik eigenlijk voor. Een beetje lila, met zo’n opstaand kraagje?” Het gaat over de trui die ik u op de foto hierboven laat zien. ,,Nee”,  zegt de dame als ze hem voor zich houdt, ,,mooie kleur, maar niet voor mij.” Ik heb hem ook nog in okergeel, zand en bruin. Ik haal de andere kleuren erbij en de bruine blijkt raak.,,Gelukkig”, zegt ze opgelucht, ,,ik had me zó op een nieuwe trui verheugd.” Ik moet lachen. We zijn er allebei blij van geworden en nemen vrolijk afscheid.

(tekst loopt door onder de foto)

De volgende dame is dol op een animalprint. Ze valt als een blok voor de rok en top die Mariette op de foto linksonder laat zien. Ik pak het leren jasje erbij, maar dat vind ze teveel. Liever een mooie blazer dat draagt ze meer. Zo gezegd zo gedaan. 

(tekst loopt door onder de foto)

Een andere dame staat in het pashok met de faux leather broek die Veronique u op de foto hierboven laat zien. ,,Kan ik dit wel aan met mijn zware benen”, vraagt ze, ,,ik draag maat 46.” Ik vind dat het wel kan maar zij niet. Ik pak een stevige panty van Falke. ,,Doe die er eens onderaan?” En dat werkt. ,,Wel wat warm”, zeg ik en kijk haar vragend aan. ,,Klopt, maar dat heb ik er wel voor over. Ik neem de broek en de panty.” Het wordt toch een hele goede zaterdag.

Ik wens u een mooie week en hoop u snel weer in de winkel te ontmoeten. Op naar het 15 jarig jubileum!

Deze informatie wordt u aangeboden door It Rains Fashion. Sasja heeft een kledingwinkel op het Oude Dorp van Houten en beschrijft hier haar belevenissen in de winkel en soms daarbuiten.