Elkaar de ruimte gunnen

SCHALKWIJK Op 15 juni 1962 trouwden Jan en Corrie Henzen-Veld. Zestig jaar later bracht burgemeester Gilbert Isabella hen een bezoek. Dat leidde tot een gesprek over het dorp in verleden en heden. Zij maakten veel mee, zagen veel veranderen en leefden hun leven in liefde voor en met elkaar.

Irene van Valen

,,Ons geheim is wederzijdse liefde. Daarbij gunden we ieder de ruimte voor de eigen bezigheden en we steunden elkaar waar nodig”, vertelde Corrie. Jan sprak veel dank uit aan zijn vrouw: ,,Met alle gezondheidsproblemen die ik had en heb, stond zij me altijd terzijde. Dat bewonder ik in haar.” Jan werkte tot 1981 als automonteur in Schalkwijk. Hij toonde ook grote dankbaarheid naar zijn bazen toe: ,,Ik had mezelf wel tien keer ontslagen. Door gezondheidsproblemen viel ik regelmatig uit. Mijn baas zei me altijd rustig aan te doen.” Jan wist dan ook wel veel van auto’s. Wellicht wilden zij die kennis niet kwijt.

HOOFDWEG Corrie is geboren en getogen in Schalkwijk en is er nooit weggegaan. Jan is geboren in ‘t Goy vlak bij de brug waar in de oorlog een vliegtuig neerstortte. Hij was getuige van vreselijke en spannende momenten en kende angsten voor beschietingen. Hij vertelde dat het huis trilde als er boten langs voeren. Zij wonen nu aan de Lange Uitweg na een woningruil met haar ouders die in een huis aan de Brink woonden. ,,Aan dit huis aan de Lange Uitweg bouwde mijn vader mee. Ik weet nog dat de Lange Uitweg de hoofdweg van Schalkwijk was. Het leidde naar Fort Honswijk. Het was een drukke weg, waar nogal eens een auto tegen een boom botste en waar wij kinderen in een ketting naar school liepen, omdat het zo druk was.”

KINDERJAREN Het paar kreeg twee zoons in dit huis. ,,Zij gingen hier naar school, naar de muziekschool en voetbalden hier”, vertelde Corrie. Zelf ging zij in Schalkwijk naar de toenmalige meisjesschool in het klooster. Toen ze klaar was met de basisschool, vertrokken de zusters en werd het een kleuterschool, basisschool en huishoudschool dat verbonden was aan de kerk. Jan zat in ‘t Goy op school. Zijn vader was landbouwer, wat in de oorlog betekende dat zij altijd wel iets te eten hadden. Zij kregen ook te maken met vragen om voedsel van mensen uit de omgeving. Waar mogelijk hielpen zij anderen, maar het was niet zonder risico. Zwarte handelaars ontdekten dat zij een koe hadden, die werd ingenomen om het vlees. Jan was vijf toen de oorlog begon.

BEWEGEN In het gezin Henzen draaide het om voetbal. De zoons voetbalden en Corrie zette het vrouwenvoetbal op in Schalkwijk. Ze voetbalde ook zelf. Bewegen was onderdeel van het dagelijks leven. Fietsen was een gezamenlijke grote hobby tot Jan voor een derde keer ten val kwam op zijn fiets. Nu mag hij niet meer fietsen van Corrie. Zelf maakt zij nog wel fietstochten. Ze laat dan een briefje achter met daarop de route die ze neemt. Jan verliest zichzelf dagelijks een aantal uur in de moestuin achter het huis. Hij liet die tuin graag zien aan de burgemeester. ,,Tuinieren ontspant en dat het ieder jaar weer opgroeit blijft mooi. Wij genieten van onze onbespoten groenten en fruit. Ik geniet er van dat ik nog kan tuinieren.” Het lijkt er op dat dit echtpaar nog dagelijks geniet van wat zij nog kunnen. De burgemeester wenste hen geluk en goede jaren toe.