Houtense Annemieke schreef haar tweede roman

HOUTEN Na haar debuutroman ‘Zwaartekracht’ verscheen onlangs ‘Laatbloeiers’, het tweede roman van Annemieke Reesink: ,,In deze roman koos ik bewust voor hoofdpersonen die ver van me af staat. Het gaat om schurende familiebanden tegenover de wens om samen te blijven.”

Irene van Valen

Annemieke schreef haar eerste boek tijdens een burn-out: ,,Het creëerde rust en ruimte in de chaos die ik ervoer. Ik ontdekte het verrassende plezier van schrijven. Dat anderen het mooi vonden gaf mij energie.” Annemieke bleef schrijven, want ‘Laatbloeiers’ zat in haar pen.

FAMILIE ‘Zwaartekracht’ was deels autobiografisch en vertelde over een tienermoeder, zoals Annemieke zelf ook was. ,,In ‘Laatbloeiers’ lijken de hoofdpersonen niet op mij. De man is sociaal onhandig en zoekt naar liefde. Hij botst met zijn dynamische zus. Het boek speelt zich in één dag af in het huis van hun moeder, waar zij helpen met de appeloogst. Het gaat over de verwerking van het overlijden van hun vader; over verschillende inzichten in de omgang met hun stugge moeder en een tegenstrijdige kijk op hun jeugd. Hoewel het schuurt, schreef ik een hoopvol verhaal.”

ZELFVERTROUWEN Voordat Annemieke ‘Zwaartekracht’ schreef, schreef ze af en toe een gedichtje of teksten voor zichzelf. ,,Het creatief bezig zijn aan mijn roman, de waardering van de proeflezers en de uitgever gaven mij zelfvertrouwen.” Uitgeverij Vuurbaak is een kleine christelijke uitgever. Al vertelt ‘Zwaartekracht’ over een tienermeisje dat uit een conservatief christelijke milieu komt, het is geschikt voor iedereen en geeft een inkijk in de redenen waarom juist in dat milieu zoveel tienerzwangerschappen voorkomen.

KWETSBAAR Met het uitkomen van haar tweede boek, durft Annemieke zichzelf schrijver te noemen. ,,Naast het werk als taaldocent noem ik mezelf nu schrijver. Ik leerde van de proeflezers en de uitgever veel op het gebied van technisch schrijven. Naast mijn romans schrijf ik korte verhalen voor de lessen die ik geef en ik schrijf blogs voor Lazarus. Schrijven geeft ook spanning. Ik hou graag bij hoeveel likes mijn blogs krijgen en ik hoop op goede recensies. Ik geniet van dat beetje applaus, maar hoop nooit groots bekend te worden, want daarmee komt ook meer negatieve commentaar op me af. Zo maakt dat wat ik graag doe me ook onzeker en kwetsbaar”, erkende Annemieke.

INSPIRATIE De inspiratie voor ‘Laatbloeiers’ vond Annemieke in haar vorige baan in het algemeen maatschappelijk werk, waarbij ze in gesprek was met sociaal onhandige mannen in de periode dat #metoo zeer actueel was. Met hen, collega’s en vrienden zocht ze antwoorden op de vraag wanneer een man een meisje mag aanraken en waar de grenzen liggen in de wetenschap dat zij de non-verbale signalen moeilijk aanvoelen. ,,Dat maakt daten tot een jungle, waar ‘Laatbloeiers’ over gaat.”

SCHRAPPEN Wat Annemieke als schrijver leerde is haar kracht en valkuilen te kennen. ,,Ik vroeg hulp voor de technische kant van schrijven en ken mijn kracht in het bedenken van het verhaal. Proeflezers mochten me corrigeren. Het schrappen en herschrijven dat daarop volgde deed pijn, maar maakte me tot een betere schrijver.”