Raadspraat - Als je verdwaald bent…

Sinds zes weken zijn mijn man en ik ouders van een tweede kindje. Ik denk weer terug aan mijn kindertijd in het Oude Dorp, hoe vanzelfsprekend het was om te spelen in de straat, een stukje te fietsen zonder papa of mama in de buurt en dan altijd de weg naar huis weten te vinden. Mijn moeder zei altijd: ‘Anne, als je verdwaald bent, fiets dan naar de kerktoren en van daar weet je dan de weg naar huis wel weer.’

Ik ben dat niet meer vergeten. Sterker nog, ik zoek die veiligheid van de straat, de dorpse bebouwing en rustige omgeving weer op nu ik zelf moeder ben. Ik wil dat mijn kinderen óók opgroeien met het zicht op een kerktoren. Niet alleen vanwege het mooie van het gebouw, maar omdat ik zou willen dat Houten het dorpse karakter behoudt. Dat staat ter discussie nu er veel woningen gebouwd moeten worden en hoogbouw ook onderdeel van de plannen is. Ik wil dat niet, omdat je met laagbouw veel dichter bij het Houtens DNA blijft. Dat Houten de gezelligheid en het gemoedelijke van een dorp behoudt.

De Houtense manier van bouwen is waarvoor de SGP al lange tijd pleit. Daarom kies ik nog steeds duidelijk voor laagbouw: gewone huizen met ruimte, licht en groen waar de kerktoren nog bovenuit steekt. Het is geen nostalgie; het is een kwestie van keuzes maken.

Houten laat al jaren zien dat dorps bouwen werkt. Toch klinken er in de gemeenteraad nog steeds stemmen dat hoogbouw de oplossing is. Maar hoogbouw verandert de schaal, het straatbeeld en de manier waarop we samenleven ten nadele. De vraag is natuurlijk niet óf we bouwen, maar hoe. De SGP kiest voor het dorpse van Houten dat ons uniek maakt. Zo hoop ik dat ik later tegen mijn kinderen nog steeds kan zeggen: Als je verdwaald bent, fiets dan maar naar de kerktoren.

Anne Prins - van den Bergh
SGP Houten