Ton uit Schalkwijk adopteert weggewaaide baby-ooievaar Polly: ‘Ouders kijken niet meer naar hem om’

SCHALKWIJK ,,Hondenvoer, daar smult hij van. Maar hij poept wel veel.” Ton van Voorn uit Schalkwijk vertelt met liefde over ooievaartje Polly dat opgroeit onder zijn vleugels. De arme baby viel een paar weken geleden uit zijn nest tijdens storm Polly. ,,Zijn ouders kijken nu niet meer naar hem om. Ze denken dat hij dood is, nu hij zelf is gaan vliegen.”  Ton heeft al jaren een ooievaarsnest bij zijn huis aan de Lekdijk. ,,Dat vind ik gewoon mooi om te zien, als ze steeds aan komen vliegen. Ik hoef er verder ook weinig aan te doen.” 

Maar sinds de storm is alles anders. Ton vond Polly een dag later op zijn terrein. ,,Hij was al wat aan het fladderen en deed een beetje zielig.” Niet zo gek, de jonge ooievaar had trek. ,,Ik had nog een blik hondenvoer en dat ging er goed in.” Liefde gaat door de maag, ook bij Polly. ,,Als hij honger krijgt komt-ie. Hij weet dat hij hier eten krijgt.” Maar vanmorgen vroeg heeft Polly even de buik vol van hondenvoer. De ooievaar is de grote afwezige als onze radioverslaggever langskomt. ,,Je hebt best kans dat hij er over een half uurtje weer is”, zegt Ton. En hij had al gezegd: “Ik kan Polly niet dwingen bij het interview te zijn.” 

Een doek voor de ruit moet voorkomen dat Polly door de weerspiegeling denkt dat er nog een ooievaartje is. -  RTV Utrecht / Robert Jan Booij

Onvoorspelbaar, zo is nou eenmaal de natuur, zegt Marc Scheurkogel van de Vogelbescherming, die ook even een kijkje is komen nemen. ,,Het is een beetje een deceptie dat hij er niet is, want het zijn prachtige beesten. Niet voor niets zijn er mythische verhalen over de ooievaar.” 

Na een dip in de jaren zeventig startte de Vogelbescherming een reddingsprogramma. Inmiddels zijn er 1600 broedparen in Nederland. Fokken is niet meer nodig. De ooievaars vliegen in de winter naar Afrika, Spanje en Portugal, maar blijven in toenemende mate in Nederland. 

Het nest bij de woning van Ton. -  RTV Utrecht / Robert Jan Booij

Hoe het precies zal gaan met Polly en of het eigenlijk een vrouwtje of mannetje is, durft Scheurkogel niet te zeggen. Ton wel. Hoewel hij consequent over een ‘hij’ spreekt als het om Polly gaat, denkt hij dat het een meisje is. Waarom? ,,Omdat Polly van kietelen houdt.” Scheurkogel van de Vogelbescherming, toch een kenner, hoorde nog niet eerder van deze losse-pols-theorie. ,,Hier ga ik mijn vingers niet aan branden.” 

Hoe lang Polly nog te vinden is in Schalkwijk is ook nog even de vraag. Ton ziet zijn adoptiebaby steeds avontuurlijker worden. De band is er, maar Polly wordt snel groter nu. ,,Hij trekt de wijde wereld in. Zo hoort dat ook”, vindt Ton. De zon komt op inmiddels. Ton ziet de lucht blauw kleuren. Hij kan zich er wel iets bij voorstellen dat het fijn is om te vliegen. Zou hij zelf wel een ooievaar willen zijn? ,,Neuh, ikke niet.” 

(bron: RTV Utrecht)