Joop en Anke vonden elkaar op latere leeftijd in de kerk in Houten en geloven in hun relatie

HOUTEN Het is winter, we zoeken elkaar en de warmte op. Tijdens de feestdagen weten velen zich omringd door hun partner, familie en vrienden. We weten dat liefde en vriendschap overal te vinden zijn. Wij zochten het in een aantal koppels en vroegen hen wat hun band zo bijzonder en onmisbaar maakt. Vandaag ontmoeten we Joop en Anke van Herwijnen. Zij vonden elkaar in de Opstandingskerk in Houten en bleven er actief, zoals ook in het Wereldhuis.

door Irene van Valen

Op de vraag hoelang zij getrouwd zijn klinkt in koor: ,,Op 30 november was het nog maar 22 jaar.” Anke zegt: ,,We zullen ons 60-jarig huwelijk niet halen, want we zijn 83 en 72 jaar oud, maar de burgemeester mag in plaats daarvan over acht jaar op bezoek komen. Dan vieren we 30 jaar groei.” Het paar is onverminderd actief in Houten. ,,Ik houd het kerkarchief actueel, ben coördinator van het Wereldhuis en geef daar Nederlandse les. Daarnaast werk ik met anderen aan de nieuwe tentoonstelling ‘Goed gevormd’ op de Archeologie zolder. Die opent volgend jaar. Daar horen jullie nog wel meer van”, legt Joop uit. ,,Ik ben contactpersoon voor vijftien mensen in de kerk en zorg in het Wereldhuis voor de koffie en klepperij”, zegt Anke, die al snel de prater van de twee blijkt te zijn. ,,Joop is altijd zo rustig. Ik ben de uitbundige.” Zij lijken elkaar aan te vullen en werken samen vanuit ieders eigen talenten. Zij staan naast elkaar en kijken dezelfde kant op.

SAMENWERKEN

Toen Joop en Anke elkaar vonden, hadden zij ieder een eerder huwelijk en kinderen uit die relaties. ,,Wij voelden ons dan ook ervaringsdeskundigen op het gebied van relaties. Maar dat bleek anders dan gedacht”, zei Anke. ,,Ook als je ouder bent is er werk te doen om volwassen te worden in een nieuwe relatie.” Op de vraag hoe Joop en Anke elkaar ontmoetten, antwoord Anke: ,,Mijn kinderen en ik zaten in de kerk. Mijn dochter van 16 wees op Joop en zei: ‘Daar zit een leuke man.’ Ik vond hem vooral groot en hoe moest dat met drie opgroeiende kinderen in mijn kleine huis?”, lacht ze. ,,Wel straalde hij rust uit en was goed gekleed. Hij liep beheerst achter de predikant de kerk in met zijn handen op de rug. Hij leek me iemand die serieus omging met het leven.” Bij het organiseren van een rommelmarkt zette Anke een stap in zijn richting en vroeg hem te helpen. ,,Joop had oog voor het antiek dat wij uit een nalatenschap voor de kerk mochten verkopen.” Het was het organiseren van catechisatie (bijbel onderwijs) voor jongeren dat er iets veranderde. ,,Ik zag in dat Anke een aardige griet was, waardoor ik haar uitnodigde voor een muziekmiddag in Tivoli. Dat optreden was niet de gelukkigste muziekkeuze van mij. Het was qua muziek atonaal en de muzikant mepte met een pollepel in de vleugel”, vertelt Joop.

Ik zag ons als twee treinen... Onze uitdaging was die treinen te koppelen en op een spoor te zetten - samen rechtdoor.

KUS

Betere muziekvoorstellingen volgden. Tijdens zo’n avond, vertelde Joop opa te worden. Anke ging later in op een uitnodiging om samen te borrelen. ,,Vanaf dat moment leefde ik op een roze wolk. Die avond vertelde Joop opa te zijn en daar proostten we op. Ter felicitatie kuste ik hem op zijn wang. Onze eerste kus volgde. Het was 1996.” Het leidde ertoe dat Joop en Anke op 30 november 2001 voor de wet en in stilte trouwden. ,,Wij verboden het carillon van het gemeentehuis het huwelijkslied te spelen. Alleen onze getuigen Volkert en Aleid Groothoff en fotograaf Karen Machielsen en haar vriendin Marian Aanen waren erbij. Ons kerkelijk huwelijk vierden we openlijk op 17 mei 2002”, vertelt Anke. ,,Ik zag ons als twee treinen, op ieder een eigen spoor, die elkaar kruisten. Ieder had een idee: de een wilde rechts en de ander links. Onze uitdaging was die treinen te koppelen en op een spoor te zetten - samen rechtdoor”, zegt Joop als metafoor voor hun nieuwe leven samen.

ERKENNING

Wat daarin voor beide partners een belangrijke wissel bleek, was de Marriage Course die zij in de Opstandingskerk volgden. Deze training ervaren zij als een investering in hun relatie en maakte dat zij vertrouwen kregen in het samengaan. ,,In tien avonden werkten we opdrachten uit in een werkboek, waardoor wij onszelf, de ander en onze relatie beter leerden begrijpen. We moesten bijvoorbeeld beschrijven wat nog aan ons haakte, wat nog pijn deed, uit onze verkeringstijd of de familieverbanden beschrijven. Door dat te doen en te delen, ontdekte ieder van ons niet alleen dingen bij onszelf, maar ook bij de ander. Het maakte heel kwetsbaar en het was soms pijnlijk. Bovenal hielpen de geleverde handvatten voor begrip en erkenning van pijn. Dat leidde tot het nemen van de eigen verantwoordelijkheid en tot verandering”, legt Anke uit. ,,Het boek ‘De vijf talen van de liefde’ is een aanrader”, vervolgt Joop. Na deze training stond voor Joop en Anke vast dat zij samen en met God, met meer vertrouwen en geloof de relatie aangingen. De kerk bracht hen samen; nu staan ze er samen.