Anna: ,,Bizarre realiteit”

SCHALKWIJK Anna woonde sinds begin september vorig jaar in Schalkwijk bij de familie Vulto in een deel van hun huis. Samen met haar moeder Luba en haar zoon Dima van 4 en haar dochter Liza van 12. Ze komen uit Boryspil, een stad op 15 km van Kiev, met zo’n 60.000 inwoners. Haar man is er nog steeds. Hij werkt op de grootste Oekraïense luchthaven. Na een tijdelijk verblijf bij haar vriendin in Abcoude en een kort verblijf in Limburg woonde ze nu hier. Ze zijn dankbaar dat ze dit gastgezin met een groot hart hebben gevonden om daar te verblijven. De luchthaven is natuurlijk een interessant doelwit voor Poetin. “Daar denk ik eigenlijk de hele tijd aan. Toen de oorlog begon, bombardeerden ze daar de brandstofopslag en het militaire gebied van het vliegveld. Gelukkig is er tot nu toe niet veel schade aangericht. Mijn man werkt op de beveiligingsafdeling. Ik maak me vaak heel veel zorgen. Als er luchtalarm is, vraag ik altijd waar hij is.”

door Hanneke van Leur - Meissner 

Eerst dachten ze dat de vlucht vanuit Oekraïne een maand of twee zou duren. Steeds maar weer denken dat het langer gaat duren, geeft onzekerheid en stress. Het kostte tijd om te beseffen dat deze bizarre realiteit echt serieus was. Nu ze hier zijn, ervaren ze dat Nederland een fijn land is met behulpzame mensen. Het was duidelijk geen vrije keuze om hierheen te gaan. “Thuis hebben we een huis. We hadden een goed inkomen, we konden reizen, op vakantie gaan en we zorgden voor goed onderwijs voor de kinderen. Natuurlijk hebben we ook hard gewerkt, net als iedereen. We maakten plannen. We willen gewoon terug naar wat we hadden!”

 Ik kan het me niet veroorloven om zwak te zijn of mijn emotie te tonen.

Anna gaf aan dat ze voortdurend bezig is met nadenken of ze hier moeten blijven of niet. Misschien moesten ze teruggaan en een bepaald risico accepteren? Haar moeder heeft het moeilijk met alle veranderingen en ze heeft last van het nieuws. De kinderen missen thuis. Ze missen hun vader. Anna mist haar man. ‘Zo getrouwd zijn, is niet de bedoeling!’ Haar kinderen reageren verschillend. Haar zoon Dima is extravert, terwijl haar dochter Liza erg introvert is. De één vertelt alles, terwijl de ander alles voor zich houdt. Anna maakt zich hier zorgen over. “Als we de situatie maar konden veranderen!”. Ze zou zo graag willen leven zoals ze vroeger deed. Nu moet ze sterk zijn. Haar familie rekent op haar. “Ik kan het me niet veroorloven om zwak te zijn of mijn emotie te tonen.” Toch geeft Anna aan dat deze situatie niet voor niets is ontstaan: “Ik denk dat we ons veel meer zouden moeten realiseren wat we hadden. Je moppert soms over dingen. Maar je vergeet dat wat we hadden eigenlijk een perfect leven was!”

Soms kunnen wij in Nederland niet begrijpen dat al die Russen Poetin volgen in zijn vreemde ideeën. Ze zegt dat het toch begrijpelijk is. “Veel Russen, vooral die op het platteland, zijn laagopgeleid en niet kritisch. Ze zijn erg beïnvloedbaar en niet ontwikkeld. Rusland is de thuisbasis van veel verschillende volkeren. En elk volk heeft zijn eigen cultuur. Ze leven vaak nog hetzelfde als jaren geleden. Poetin heeft geen interesse in goed opgeleide mensen. Hij vernietigt alles en bouwt niets op. Kijk maar naar Abchazië en de Krim.”

Anna brengt haar dagen door met het ophalen en naar school brengen van de kinderen. Dima heeft het erg naar zijn zin op de basisschool in Schalkwijk. Liza is begonnen op de Ithaka school in Utrecht. Ook doet ze ritmische gymnastiek in Utrecht. Reizen blijft spannend voor Liza. Anna is zelf begonnen met Nederlandse lessen. Ze is ook op zoek naar een baan. Want het gaat allemaal langer duren helaas. “We moeten dit doormaken, het is nu eenmaal zo!”

Het laatste bericht is dat Anna met haar familie inmiddels weer terug is in Oekraïne. Het was niet vol te houden. Het gemis van thuis en echtgenoot was te groot. “Dan toch maar het risico nemen om te leven in deze bizarre oorlog-realiteit.”

OEKRAÏNERS AAN HET WOORD
Houten heeft de Oekraïners dit eerste jaar een warm hart toegedragen. Dat valt op. De onzekere toekomst dwingt om verder na te denken over opvang en mogelijk over integratie of toch terugkeer. Oekraïners zelf geven aan dat zij ook graag hun maatschappelijk bijdrage willen leveren. Ondanks alle ellende die zij tijdens hun verblijf in Oekraïne bij de start van de oorlog en tijdens hun vlucht naar Houten hebben meegemaakt. De komende tijd vertellen verschillende Oekraïners hierover in ’t Groentje/ HoutensNieuws.nl