Jarige Jan Kuipers: ,,Ik ben honderd, maar niet oud”

HOUTEN Op 11 september vierde Jan Kuipers zijn 100ste verjaardag. Zijn kleinkind zei trots: ,,Dat is een eeuw.” Burgemeester Gilbert Isabella bezocht hem met taart en bloemen waarna een gesprek volgde over het verleden en heden van vooral Schalkwijk en Houten.

Irene van Valen

Al hoort en ziet Kuipers niet goed meer, zijn hersenen werken volop. ,,Ik kon Peter R. de Vries altijd goed verstaan. Vrouwen versta ik slecht, die praten te snel”, lachte hij. Hij memoreert iedere dag verschillende feiten en wetenswaardigheden van onder andere artiesten en landen. Zo houdt hij zijn geheugen scherp. Iedere dag wandelt hij een rondje om Wooncentrum De Loericker Stee, waar hij woont, en zit een poosje op een bankje om treinen te bekijken. Af en toe bezoekt hij winkelcentrum Castellum in een rolstoel. Hij wordt dan geduwd door een familielid. Twee keer per jaar rijdt hij met een rolstoeltaxi naar zijn dochter in Apeldoorn. Overdag doet hij nooit een dutje: ,,Dat doen alleen oude mensen”, zei hij.

TREINEN ,,Ik word wel een kievit genoemd”, zei Kuipers. Hij rekent zich dan ook rijk met een redelijk gezond lichaam na twee keer corona en een gebroken heup. Daarvoor revalideerde hij in De Loericker Stee. Hij woont nu nog in een revalidatiestudio, maar hoopt snel te verhuizen naar een kamer aan de kant van het spoor. ,,Ik wil treinen zien.” Dat vindt zijn oorsprong in het werk van zijn vader. Die werkte bij het spoor, waardoor het gezin veel verhuisde. Kuipers is geboren in Groningen en verhuisde vaak tot zijn ouders in 1937 in Schalkwijk neerstreken. ,,Ik woonde daar tot 1950 en trouwde met de vrouw die ik ontmoette tijdens het dansen in Utrecht.” Met een omweg via onder andere Odijk, vond hij in de gemeente Houten zijn plek en telt inmiddels drie kinderen, vijf kleinkinderen en vier achterkleinkinderen.

STATION De mooiste uitvinding vindt hij de mobiele telefoon. ,,Je kunt elkaar over de hele wereld zien. Ook de komst van de auto veranderde veel. Daarvoor deden we alles te voet en speelden op de weg. We hinkelden en tollenden waar later de auto’s reden.” Kuipers toont Isabella het boek ‘Schalkwijk, geschiedenis van een stichts dorp’ dat leidde tot een gesprek over het afgebroken Oude Station van Schalkwijk. Omdat die veel overeenkomsten had met het Oude Station van Houten besloot men die te bewaren. Kuipers kende Houten als het dorp met vijf hoofdstraten en zag het groeien tot wat het nu is. Schalkwijk bleef in zijn ogen het dorp zoals hij het altijd kende, op wat nieuwbouw na.

HERINNERINGEN Verschillende gebeurtenissen staan in Kuipers’ geheugen gegrift: Het bombardement in het Oude Dorp en het neerstorten van het vliegtuig in ‘t Goy. Hij weet nog dat het Amsterdam-Rijnkanaal er niet was. ,,Ik kon van Schalkwijk naar Landgoed Wickenburgh lopen. Ik weet nog de paardensmid en de kruidenierswinkel in het Oude Dorp en vergeet meneer Pater niet; de eigenaar van het echte Groentje die echt donkerder groen was.” Hij volgt nog altijd het nieuws op de voet: ,,Toen Philip stierf, verwachtte ik dat koningin Elizabeth niet lang zou leven.” Over de oorlog in Oekraïne zei hij: ,,Die Rus wil het oude sovjet regiem herstellen.” Het is Isabella die tenslotte afscheid neemt met de woorden: ,,U mag trots zijn op uzelf om zo 100 te worden.”