Onze man uit Amsterdam - Massa

Maanden geleden trof ik in onze brievenbus een vlugschrift aan over de plannen die de gemeente destijds had met de Essenkade. De tekst, die protest aantekende tegen die plannen, begon met de term ‘Massa-AZC’. Goh, dacht ik, massa?

Heeft u ook wel eens van die dagen dat u 337 gedeeld door 50.945 moet uitrekenen? Dat is afgerond 0,0066: 1 vluchteling op pakweg 151 Houtenaren: 0,66%.

En 337 gedeeld door 13.780 is dan weer 0,0244: 1 vluchteling op ongeveer 40 noordwest-Houtenaren: 2,4%.

Mag ik u voorstellen aan Maya? Een Maronitische vriendin van me uit Zahle in de Bekaa-vallei in Libanon. Ik app haar de laatste tijd vooral als de Israëli’s daar weer eens bommen gooien om te vragen of zij en haar zusje Mirjam er nog zijn. Of om haar een foto van de Libanonceder uit 1900 in de Burgemeester Wallerstraat te sturen.

Maya werkte – tot president Trump USAID decimeerde – in wat hier te lande wel ‘opvang in de regio’ wordt genoemd. Zij regelde onderwijs voor Syrische kinderen waarvan de ouders de vatbommen tijdens de burgeroorlog ontvluchtten.

Nu ga ik het moeilijk maken: 2,8 miljoen gedeeld door 4,5 miljoen? Precies: 0,62: 1 vluchteling tegen circa 1,6 Libanees: 62%. Jawel mijnheer, dát is pas wat ik ‘massa’ noem. En die Libanezen, sie schaffen das, ook op het hoogtepunt van de Syrische vluchtelingencrisis.

Maar op dat ‘Massa-AZC’ in mijn vlugschrift volgde vooral een boel bangmakerij met griezelig grote getallen die me verder echt helemaal niets zeiden, omdat iedere context of vergelijking zeer zorgvuldig ontbrak.

In een eerdere column schreef ik al dat ik een economisch vluchteling uit Amsterdam ben. Dat ik nog steeds moet wennen aan de vriendelijkheid van Houtenaren, die volslagen vreemden op straat gewoon vriendelijk groeten. Sinds vorig jaar augustus weet ik dus dat dat niet altijd zo loopt.

Mensen met véél betere, dringender en dwingender redenen dan ik om hun heil elders te zoeken, kunnen in Houten rekenen op heel andere reacties. Dan blijken er ook Houtenaren te bestaan die ineens niet meer lachen om een grap, maar zich zorgen maken over Houtens DNA en hun veiligheid.

Zijn er dan onder diezelfde gastvrije Houtenaren ineens inwoners die moeite hebben met vluchtelingen en met rekenen? Ik had echt wat anders verwacht van dat Houtense DNA.

Linus Huibers woont na veertig jaar in Amsterdam nu in Houten, een cultuurshock waar hij zich nog dagelijks over verwondert.