Klimaatverandering

3 juni 2026 om 10:10

De urgentie van het klimaatprobleem schuift naar de achtergrond. Als men zich ergens druk over maakt is dat de oorlog in Oekraïne, Palestina en Libanon, Soedan en de aanval op Iran of de ijzingwekkende manosphere. Zo werd bekend dat ‘de Nederlander’ minder positief staat tegenover klimaatmaatregelen. Bedrijven doen in hun ogen te weinig en particulieren moeten te veel betalen. De hoge energieprijzen zorgen wel voor een wens tot het verminderen van afhankelijkheid. ‘Eigen energie eerst’ betekent toch echt ook meer zon én wind én opslag. Gelukkig zijn de prijzen van lokale energie tegenwoordig gewoon lager, dus is op dat gebied het pleit min of meer beslecht en is de schone elektriciteit nu goed voor ruim meer dan de helft van de vraag.

Maar het veranderende klimaat en de extremen die we jaar op jaar meemaken worden een nieuw normaal. De warmste 26 mei ooit, een hittegolf eind mei, een warm jaar (2025 was nr. 6 op de ranglijst na bijv. 2024 en 2023). Een kouderecord is inmiddels 4 jaar geleden, maar elk jaar zijn er tussen de 5 en 12 warmterecords en dat leidt amper tot verbazing, laat staan tot angst.

Als dan in het nieuws komt dat het meest pessimistische scenario door het IPPC is verlaten, wordt dat gebracht alsof alles wel meevalt. Maar dat is helaas niet zo. Ook het meest optimistische scenario is verlaten. Het 1,5 graden scenario is niet meer haalbaar!!!

En dat betekent dat het akkoord van Parijs uit beeld verdwijnt. En dat we dus afstevenen op veel onomkeerbare kantelpunten, zoals het verdwijnen van gletsjers (25% verlies in de afgelopen 14 jaar), het onderlopen van eilandstaten, vluchtelingen en het ontdooien van de permafrost. In de Alpen leidt dat tot dorpen die ondergaan in modder- en steenlawines en in Canada en Siberië tot het vrijkomen van grote hoeveelheden methaan wat een nog sterker broeikasgas is dan CO₂. 

Kortom, mijn zorgen over de opwarmende atmosfeer nemen alleen maar toe en dat is niet fijn.

Ernst van Zuijlen -

Klimaatburgemeester