Een avond als jongerenwerker - “Enter is een veilige plek”

2 juni 2026 om 09:57 Mensen

HOUTEN Alle zintuigen komen aan bod tijdens een avond in jongerencentrum Enter. Nog buiten hoor ik al muziek en zodra ik binnenstap ruik ik een heerlijke kruidige geur. Binnen is het een kleurrijk gebeuren met een gameruimte, muziekkamer en onder meer twee zalen waar jongeren nu poolen en tafeltennissen. En aangezien ik mag mee eten, komt proeven straks ook aan bod. ,,We eten hier elke woensdag en wie wil, kan aanschuiven”, vertelt Sander de Rooij, jongerenwerker bij vanHouten&co.

door Queenie Scholtes

Terwijl we een rondje door het pand lopen, wordt Sander constant aangesproken. Er moet een tikkie worden betaald, er wordt vriendschappelijk her en der een boks uitgedeeld, en en passant staat hij telefonisch de gemeente te woord over een buurtlogboek. ,,Ik werk in Enter, maar ook in de wijk”, legt hij uit. ,,Ik ga bijvoorbeeld langs bij buurtbewoners als er overlast is. Het is belangrijk om met ze in gesprek te gaan en ik merk dat het al helpt dat ze hun verhaal kunnen vertellen. Daarna ga ik ook met de jongeren in gesprek. Hoe zij reageren?” Sander lacht. ,,Hetzelfde. Ook zij willen hun verhaal kwijt en gezien worden.”

Samen sporten

,,Hee jongens, mag de muziek even zachter?” vraagt hij als we elkaar niet meer kunnen verstaan. ,,Ja, het ligt aan de app”, gebruikt een blonde jongen als excuus. Maar de muziek gaat wel zachter. Voordat Sander verder kan vertellen wordt hij aangetikt door een andere jongen. ,,Wanneer gaan we samen sporten?” ,,Donderdagochtend misschien?” oppert Sander. Ze overleggen even. ,,Hij is heel erg van het sporten en wil dat graag samen met mij doen. Ik doe dat wel vaker. Soms heb je wat moeilijker contact met iemand en samen sporten kan dan helpen. Dat kan ook makkelijk, want ik woon in Houten.” Het heeft als voordeel dat hij mensen kent, makkelijker even een praatje kan maken wat hij, zegt hij zelf, ook graag doet. Maar geeft hij toe, soms is het ook lastig. “Ik word best vaak aangesproken, maar heb niet altijd tijd. Maar als ik zeg dat ik effe door moet, reageren ze altijd wel oké.”

Vandaag blijven er 22 mensen eten. Sander opent zijn app op zijn mobiel. ,,Het is gewoon een poll. Je kunt je aanmelden om te blijven eten en voor klusjes als bijvoorbeeld afwassen of tafeldekken.” Ik trek mijn wenkbrauwen op bij de poll voor klusjes. Sander ziet het. ,,Het gaat eigenlijk vanzelf. Oudere jongeren spreken ook de jongere jongeren aan van: ‘joh help even’.” Terwijl jongeren tafels sjouwen en borden neerzetten, spreekt de 17-jarige Lizzy mij aan. Ze is nieuwsgierig en benieuwd naar wat ik doe. Geen gekke vraag aangezien ik niet tot de doelgroep behoor. Nadat ik vertel dat ik voor Houtens Nieuws schrijf, vraag ik haar naar haar ervaring bij Enter.

Hier mag je zijn wie je bent

,,Hier kun je met iemand praten als je ergens mee zit”, vertelt ze. ,,Ook als niemand het mag weten. Vrijuit vertelt Lizzy over hoe Sander op school kwam, ze uiteindelijk een keer bij Enter is gaan kijken en er niet meer is weggegaan. ,,Ik ben de afgelopen twee jaar veranderd. In het begin had ik vooral de behoefte om te praten, had ik meer een hulpvraag, zeg maar. Hier heb ik meer over mezelf geleerd en dit is voor mij echt familie geworden. Ik kom hier dan ook heel vaak, ook als ik me rot voel, want hier mag je zijn wie je bent. Het is een veilige plek,” besluit ze, ,,en het verveelt nooit.”

Ander beeld van Enter

Een jongen met zijn haar in een staart pakt een barkruk, komt erbij zitten en stelt zichzelf voor als stagiair Olivier. Dit is zijn eerste lange stage voor de opleiding Social Work. Hij heeft het er goed naar zijn zin, zelfs beter dan verwacht. ,,Ik had gedacht dat jongeren stoer zouden doen of een bepaalde status zouden najagen, maar dat is helemaal niet zo. Wel merk ik dat er een bepaald vooroordeel over Enter hangt. Dat hier jongeren komen die er op school bijvoorbeeld niet bij horen.” Sander schudt zijn hoofd. ,,Ik ben in Houten opgegroeid en al toen ik jong was hing dat stigma boven Enter. Daar moeten we nu nog steeds tegen opboksen. Het punt is dat de jongeren die dat zeggen, hier meestal nog nooit zijn geweest. Hoe vaak ik niet terugkrijg als mensen hier voor het eerst komen dat ze een heel ander beeld hadden, maar dat het zo leuk is hier en de mensen zo aardig zijn.”

Sander werkt er met zijn collega’s hard aan om dat beeld bij te stellen. De jongerenwerkers van Houten gaan bijvoorbeeld langs alle basisscholen en bieden ook voor hen activiteiten aan. ,,Als ze hier zijn geweest, zien we ze vaak op latere leeftijd weer terugkomen.” Ze werken ook samen met bureau Halt en sporten met jongeren in de wijk. Maar het is iets van een lange adem, legt hij uit. ,,Soms zie ik jongeren die zich met wat minder nette zaken bezighouden, en juist dan spoor ik ze aan om ook bij ons te komen. Wij zijn geen politie. We kunnen helpen. Bijvoorbeeld als iemand in een groep zit waar die graag uit zou willen. En als er dan iets speelt, en we hebben goede ervaringen met die jongere, dan kunnen we ook een goed woordje doen. En soms waarschuwen we ze ook. Dan zeg ik: je wordt in de gaten gehouden, dus even je koppie erbij houden.”

Houtense jongeren en statushouders voetballen elke woensdagavond samen en staan zo meer voor elkaar open

,,We gaan eten!” Borden worden gevuld en uitgedeeld. De ruimte vult zich met levendige gesprekken, gelach en gekletter van bestek. Er gaat een beker limonade om dat met gespeeld gemopper door een van de jongerenwerkers wordt opgeruimd. En als iedereen is uitgegeten volgt een applaus voor de kok die het met haar handen in een hartje gevouwen in ontvangst neemt. Kort daarop vertrekken we naar de sportzaal van De Wetering voor een uurtje voetbal. Met ondersteuning van gemeente Houten en in samenwerking met Vluchtelingenwerk voetballen jongeren en statushouders elke woensdagavond. ,,Vandaag eten voor het eerst twee statushouders mee. We nodigen ze steeds uit, maar het kost tijd”, vertelt collega Morris die zich hier hard voor maakt. ,,We begonnen met vijf, zes man, en nu staan er toch vaak wel zo’n twintig jongeren in de zaal. En het werkt. Mensen hebben lol samen, sporten samen en staan zo meer voor elkaar open. Zeker in deze tijd waarin we steeds verder van elkaar afstaan, hebben we dat nodig.”

Sowieso zijn er tal van onderwerpen waar Sander mee te maken krijgt. Zoals de veelbesproken manosfeer. ,,Daar schrik ik wel van. Eerst had ik geen idee en begreep ik het niet, maar na een indringende documentaire wel.” Bij Enter ziet hij het niet zo, maar op straat komt Sander het wel tegen. ,,Hoe ik daarmee omga?” Even denkt hij na. ,,Het is lastig, maar we moeten erover blijven praten. Laatst vroeg een 14-jarige jongen: ‘Heb jij een vriendin en hoe is dat?’ Dat zijn wel goede vragen waar je wat mee kunt.”

Jongeren zien groeien, daar krijg ik energie van

Sander is ook enthousiast over de bijeenkomsten van Join Us. ,,Dit is voor jongeren die het bijvoorbeeld moeilijk vinden om contact te leggen. Hier helpen we ze met het ontwikkelen van social skills. En hier samen komen helpt ook tegen eenzaamheid.” Het liefst zou Sander zien dat er meer jongeren zich hiervoor aanmelden. ,,Ik zou zo graag meer voor deze groep willen doen.” Op de vraag wat Sander het mooist vindt aan zijn werk, hoeft hij niet na te denken. ,,Jongeren zien groeien. Daar krijg ik energie van. Soms zeg ik iets en lijkt het totaal niet binnen te komen, maar dan hoor ik drie maanden later: ‘Sander wat jij tegen mij zei heeft me zo geholpen.’ Dat is toch mooi? Het liefst wil ik dat iedereen het beste uit zichzelf haalt. Daarom doe ik dit werk, al lukt het niet bij iedereen.”

Zeg maar iets liefs

Buiten staat een groep jongens op fatbikes. ,,Zij horen bij een nog grotere groep die geregeld overlast veroorzaakt”, legt Sander uit. ,,Mensen uitdagen, waterballonnen naar kleine kinderen gooien, plantenbakken kapot maken. Toch ben ik blij dat ze hier staan. Dan kan ik het gesprek aangaan.” Vandaag gaat dat goed, maar dat is niet altijd zo. ,,Laatst werd ik door een jongere uitgescholden. Ik ben naar hem toegegaan en vroeg waarom hij dat deed. Hij wist het niet. ‘Nou, zeg de volgende keer maar iets liefs’, zei ik tegen hem. En toen ik dagen later weer langsfietste, zei hij: ‘Je ziet er goed uit man.’ Dat is toch mooi?” lacht Sander. ,,Ja, je moet een dikke huid hebben, maar tegelijk moet je het allemaal niet persoonlijk opvatten. Vaak heeft het ook te maken met de groepsdynamiek. Als je jongeren een-op-een spreekt zijn ze heel anders.”

Nu maken deze jongeren het werk van Sander interessant en uitdagend, maar dat was niet altijd zo. ,,Vroeger had ik een hekel aan dit soort jongens, maar nu weet ik dat ze vaak zoekende zijn en soms letterlijk om zich heen slaan. Nu begrijp ik ze beter en als je door hun pantser heen prikt worden ze zachter. Ik zie mijzelf dan ook als de grote broer van alle jongeren in Houten buitenshuis. Ik wil ze een steuntje in de rug geven. Alle jongeren hebben dat nodig. De een heeft een gevulder rugzakje dan de ander, maar iedereen wil gezien worden. Ik wil dat rugzakje een stukje dragen zodat iemand verder kan. Maar,” voegt hij toe, ,,ik ga het leven niet voor ze oplossen. Dat moeten ze zelf doen.”