Mooie Mia

28 april 2026 om 19:43

In onze familie worden de meesten door de dood overvallen. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten. Op het Oude Dorp haal ik op de markt een mooi boeket bloemen. Ik weet eigenlijk niet of je bloemen meebrengt naar iemand die wacht op de dood. Ik ga op bezoek bij Mia. 

Mia is met haar 91 jaar het oudste model in de modellengroep van It Rains Fashion. Met rechte rug heeft ze onze kleding laten zien tijdens onze modeshows. Mia is een boegbeeld voor wat we met onze winkel willen laten zien: een winkel voor echt alle leeftijden. Op 12 april liep Mia niet mee. Daags voor de modeshow kwam ze nog op de fiets naar de winkel en kocht het mooie jasje dat ze op de foto draagt. En opeens ging het mis. Vanuit het hospice laat ze me op donderdag weten dat ze het leuk zou vinden om me nog even te zien. ,,Hoe kan dit nou, Mia?”, vraag ik haar aan de telefoon. Een domme vraag natuurlijk, waar niemand een antwoord op heeft. Toch geeft Mia het enige juiste antwoord: ,,Je hebt het niet voor het zeggen, lieverd.” 

Ik bel aan bij de hospice. Een aardige vrouw met een bekend gezicht doet de deur open. Direct links zie ik een grote eettafel. O jee, denk ik. Ik ben rond lunchtijd uit de winkel weggegaan omdat het daar dan even rustiger is, maar heb er niet aan gedacht dat er hier misschien gewoon geluncht wordt. Ik kom ongelegen. Denk ik. Maar niemand geeft me dat gevoel. Er wordt een stoel bijgepakt. Ik zit aan tafel met de familie van Mia. En met nog een dame die Mia heet, want er verblijven op dit moment twee Mia’s in het hospice. Mia ziet er best goed uit en dat zeg ik haar. Netjes aangekleed, mooie nagels en een beetje lippenstift. Wat een bikkel is deze vrouw. We praten wat over koetjes en kalfjes, bekijken filmpjes van haar achterkleinkinderen. Haar kleindochter komt vanmiddag haar bruidsjurk laten zien. Ik probeer er niet aan te denken dat we afscheid gaan nemen. Haar familie houdt zich groot. Dan moet ik toch ook wel in staat zijn mijn emoties in bedwang te houden. ,,Zal ik over je schrijven?”, vraag ik. Dat vindt ze een goed idee. ,,Dan moet je het wel volhouden tot woensdag,” zeg ik,  ,,want dan komt 't Groentje.” Ze knikt vastberaden. Haar zoon maakt een foto van ons. Ze wuift en zegt het leven gedag. Dan is het moment gekomen om afscheid te nemen. ,,Ik ben blij dat ik je heb ontmoet,” zegt Mia. ,,Ik heb het leuk gehad met jullie allemaal.” Ik geeft haar een knuffel. ,,Geef je me een teken?” vraag ik. ,,Dat zal ik doen,” zegt ze. Ik probeer de tranen weg te slikken om het de familie niet nog lastiger te maken. Het lukt niet. Ik loop net iets te hard weg.

Dag mooie Mia. Tot ooit.

Grote complimenten voor de dames in het hospice, die het lukt om in een voor veel families moeilijke tijd een warme, geruststellende en bijna huiselijke sfeer te creëren. Jullie zijn geweldig!

Celeste droeg tijdens onze modeshow op 12 april het pak dat Mia eigenlijk zou laten zien. Mia zat in de zaal. De zuurstofslangetjes waren geen belemmering toch met haar kleindochter te komen kijken. Toen Celeste langs Mia liep draaide ze een extra rondje. ,,Het staat je mooi", zegt Mia. ,,Maar het staat u mooier", is het antwoord van Celeste. U ziet het pak op de foto rechtsonder.

,,Wat een heerlijke set", roept Annette als ze met me mee de winkel uitloopt om buiten een foto te nemen. U ziet de set op de foto linksonder. Een broek van Robell, een shirt van Sunday en een vest van Noen.  Maat 36 tot en met 48. 

Ik stap in de auto en start de motor. De radio springt aan. “In de malle molen van het leven, draait iedereen zijn eigen rondje mee.” Ik zucht. Ik hoop dat iedereen die me lief is nog heel lang mee mag draaien. Maar je hebt het niet voor het zeggen.En juist daarom is elk rondje er één om te koesteren. 

Ik wens u allemaal nog heel veel mooie rondjes in de malle molen van het leven. En hoop u binnenkort weer in onze winkel te ontmoeten. Maak er een mooie week van!