Jan Lenstra zei nooit nee en was er altijd voor anderen, hij overleed op 88-jarige leeftijd

3 december 2024 om 11:55 Mensen Tips van de redactie

HOUTEN Jan Lenstra overleed op 22 november op 88-jarige leeftijd. Vele Houtenaren kenden hem als voorzitter van de Oranjevereniging, voorzitter van de huurdersvereniging van Viveste en actief lid van de Samen Op Weg kerk. Maar bovenal stond Jan bekend als een positieve, sociale man die altijd voor anderen klaarstond. 

door Agnes Krijnen

Jan Lenstra leerde zijn vrouw Aly kennen op de middelbare school in Sappemeer, waar ze beiden opgroeiden. Ze werden verliefd, trouwden op hun 20e en waren 72 jaar samen. Ze kregen drie kinderen, Henk, Lidy en Egge, negen kleinkinderen en inmiddels is er ook een hele rij achterkleinkinderen. Hun Groningse roots bleven altijd aanwezig, ze spraken onderling het Groningse dialect. 

DRUKKERIJ

Jan ging na school korte tijd aan het werk als bakkersknecht, maar kwam al snel in de drukkerij terecht als loopjongen. Hij leerde in de praktijk en richtte jaren later zijn eigen drukkerij op. Vanuit Groningen verhuisde het gezin naar Deventer, Zuid-Holland en kwam uiteindelijk in 1974 in Houten terecht. Totaal werd 11 keer verhuisd. In Houten had Jan een eigen drukkerij, Ibero Druk, eerst aan de Julianalaan, later aan de Schaft.

Behalve de drukkerij was er de trouw- en geboorteshop, waar kaarten ontworpen, geproduceerd en verkocht werden. De grafische wereld kregen de kinderen al jong mee. Zowel Aly, Lidy als Egge werkten mee in de zaak, net als een oom en tante. Lidy: ,,Het was echt wel een familiebedrijf.” Egge: ,,Ik heb tien jaar met mijn vader samengewerkt. Hij was geen moeilijke man. Hij kon met iedereen wel goed opschieten. Hij gaf mij ook de ruimte om het werk op mijn eigen manier te doen.”

De rolverdeling in huize Lenstra was traditioneel. Jan was de hele week aan het werk, Aly zorgde voor de kinderen en het huishouden. Jan was niet vaak thuis, maar Lidy kan zich de zondag nog goed herinneren. ,,Dan draaide hij graag platen, altijd klassiek. Ik vond de pianoconcerten van Wagner wel mooi, daarom heb ik die onthouden.”

OPSTANDINGSKERK

Naast zijn werkzame leven, was Jan Lenstra ook op andere vlakken actief. Zo zette hij zich, als lid van de Samen Op Weg Kerk in, voor het bij elkaar krijgen van het geld voor een eigen kerkgebouw. Met dat geld is de Opstandingskerk gebouwd. Daarvoor waren de diensten in De Grund. Lidy: ,,Het geld werd op allerlei manieren ingezameld. Van rommelmarkt tot het verrichten van thuiswerk.” 

Vanaf de dag dat hij stopte met werken, is hij elke dag gaan koken.

Toen Jan met pensioen ging, veranderde de traditionele rolverdeling een beetje. Lidy: ,,Vanaf de dag dat hij stopte met werken, is hij elke dag gaan koken. Dat leerde hij door recepten op te zoeken. Hij vond het wel leuk en mijn moeder niet. Dus zij vond het prima. Hij heeft zeker 20 jaar gekookt.”  

ORANJEVERENIGING

Al voordat hij met pensioen ging, startte Jan Lenstra met zijn vrijwilligerswerk voor de Oranjevereniging. Egge: ,,Hij zag wel aankomen dat de sociale contacten van zijn werk weg zouden vallen. Hij had dat gat gevuld voordat hij stopte met werken. Vooral door de Oranjevereniging.” Jan was 29 jaar lid en 24 jaar voorzitter van de vereniging. Hij was ook de voorzitter in 1999, toen de Koninklijke familie naar Houten kwam. Daarover vertelde Jan jaren geleden bij Omroep Houten hoe hij omging met de impulsiviteit van prins Claus, die ter plekke besloot met de fiets te gaan in plaats van met de paardentram.      

Naast de Oranjevereniging, was Jan ook voorzitter van Stichting Welzijn Ouderen, de voorganger van het huidige vanHouten&co. In 2004 kreeg Jan een koninklijke onderscheiding voor zijn inzet voor de samenleving. Egge: ,,Hij had met zichzelf afgesproken dat hij zou stoppen met zijn werk voor de Oranjevereniging als Beatrix af zou treden. Hij bleef iets langer omdat ze geen opvolging hadden, maar is toen inderdaad gestopt.”

Ook ging Jan nadenken over hoe hij en Aly zouden wonen in de toekomst. Met een groep anderen richtte hij woongroep Leestaete op. Egge: ,,Hij was al voorzitter van de huurdersvereniging van Woonin en zo rolde hij hierin. Lidy: ,,Mijn moeder zei in het begin nog ‘Je denkt toch niet dat ik daar ga wonen?’ Maar het hele project duurde tien jaar en tegen die tijd konden ze allebei niet wachten.” 

JAN EN ALY

De herinnering aan hun ouders samen is voor Lidy en Egge heel fijn. Lidy: ,,Ze waren heel gelukkig samen, dat kon je zien. Hun namen, Jan en Aly, werden altijd in één adem genoemd. Ze deden veel samen, waren graag samen. Het was nog heel moeilijk om een foto te vinden waar mijn vader alleen op stond, omdat hij altijd samen met mijn moeder op de foto staat.” Egge: ,,Die band tussen hen is de laatste jaren alleen maar versterkt, sinds mijn vader meer thuis was en ze beiden minder mobiel werden.” 

De emotie was er zeker, maar ze keken ook weer positief naar de toekomst

De vakanties naar Zwitserland zijn ook stuk voor stuk mooie herinneringen. Lidy: ,,Ondanks de zaak gingen we altijd drie weken naar dezelfde plek in Zwitserland. Daar maakte hij tijd voor, dat ging voor.” Ruim 25 jaar ging het echtpaar naar dezelfde vallei, hetzelfde dorp. Egge: ,,Ze werden daar zelfs onderscheiden door de burgemeester van het dorp toen ze er voor de 25e keer kwamen.” 

ZOON VERLOREN

Jan en Aly kenden ook moeilijke tijden. Zij verloren hun oudste zoon Henk, hij overleed op 50-jarige leeftijd aan een hersentumor. Lidy: ,,Dat was een heel diep dal natuurlijk, voor ons allemaal. De emotie was er zeker, maar ze keken ook weer positief naar de toekomst, gingen niet bij de pakken neer zitten. Dat paste niet bij ze.”

Datzelfde had Egge ook gezien toen Jan moest stoppen met de zaak. ,,Een paar jaar voor zijn pensioen moest hij stoppen om financiële redenen. Dat was natuurlijk echt niet leuk. Toch klaagde hij nooit en zag hij het positieve ervan in. Hij zei bijvoorbeeld dat hij nu eindelijk eens op zaterdag met mama naar Hoog Catherijne kon.”

LOERICKER STEE

Afgelopen zomer verhuisden Jan en Aly samen naar een echtparenkamer in De Loericker Stee. Lidy: ,,Dat is echt geluk, dat ze daar samen konden wonen. Ze werden slecht ter been en vergeetachtig en wilden zelf ook heel graag hierheen. De verzorging is zo ontzettend lief en goed. Mijn vader reageerde altijd verbaasd op negatieve verhalen over de zorg in Nederland. ‘Daar begrijp ik helemaal niks van’, zei hij dan.”  

Hij volgde alle kleinkinderen op de voet. Wat ze ook deden, hij was ontzettend trots.

Jan heeft geen lang ziekbed gehad aan het einde van zijn leven. Egge: ,,Op woensdag was hij benauwd. Vocht achter de longen. Ik ben nog een keer extra naar hem toe gegaan.” Donderdag ging Lidy nog langs. ,,Hij had extra zuurstof gekregen zat gewoon aan tafel om een rekening te betalen. Dat soort zaken heeft hij tot het laatst aan toe zelf gedaan. Hij leek opgeknapt.” Vrijdagochtend vroeg overleed Jan. Toch nog plotseling dus. Egge: ,,Hij had het niet erg gevonden, hij was heel tevreden over zijn leven.”

TROTS

Zowel Lidy als Egge zeggen vooral de trotse opa te gaan missen. Lidy: ,,Hij volgde alle kleinkinderen op de voet. Wat ze ook deden, hij was ontzettend trots.” Egge: ,,Toen mijn zoon zijn bachelor had gehaald en hij kwam Loericker Stee binnen, werd hij door de verzorging gefeliciteerd. Mijn vader had het iedereen verteld.”    

Verder wordt Jan Lenstra voornamelijk herinnerd als een sociale man, die met iedereen goed om kon gaan en voor iedereen klaar stond. Hij hield niet van losse eindjes en hield tot het einde aan toe graag de touwtjes in handen. En als een man die ontzettend veel voor Houten heeft betekend.