Het EK voetbal in 1988 leverde veel prachtige herinneringen op, zo ook voor Jur uit Houten en Jos en Jan Chris uit Wijk bij Duurstede
6 juni 2024 om 08:00 Voetbal Tips van de redactieHOUTEN/WIJK BIJ DUURSTEDE Het EK 2024 gaat bijna van start, net als 36 jaar geleden wordt het in Duitsland gehouden. In 1988 won Nederland het toernooi. Jos Wouters, Jan Chris Kuipers en Jur Grandiek waren erbij en hebben prachtige herinneringen aan deze bijzondere ervaring, waarbij ze alle drie totaal onvoorbereid naar München reden.
door Agnes Krijnen
In de halve finale van het EK in 1988 schakelde het gouden team van Nederland gastland West-Duitsland uit. De finale werd met 2-0 gewonnen van de Sovjet-Unie, door goals van Gullit en Van Basten. Deze wedstrijd ging de geschiedenisboeken in en de beelden zijn voor eeuwig op het netvlies gegrift van de mensen die aanwezig waren.
Jos Wouters uit Wijk bij Duurstede, toen 23 jaar oud, reed met zijn zwager, broertje en twee vrienden zonder enige voorbereiding naar München. Zijn oom, Jan Wouters, maakte deel uit van de selectie en stond op het veld. Een slaapplek vinden was een uitdaging. ,,In onze oranje outfit belden we her en der aan voor een slaapplek, maar alle Duitsers zeiden nee. Pas toen twee van ons de oranje kleding uit trokken en aanbelden, konden we een kamer huren.”
MET VIER VRIENDEN IN DE AUTO
Jan Chris Kuipers, ook uit Wijk bij Duurstede, studeerde in Utrecht in die tijd. ,,Ik was 22 en toen we wisten dat Nederland in de finale stond, zijn we met elkaar gaan bellen. We hadden geen mobieltje natuurlijk, dus dat ging anders dan nu. Eén van ons had een auto, we zijn met vier vrienden in de nacht naar München gereden.”
De tijd raakte op, we konden de volksliederen al horen. Toen had mijn vader ein-de-lijk beet.
In de euforie na de winst op Duitsland in de halve finale reed ook Jur Grandiek als 15-jarige jongen met zijn vader impulsief naar München. ,,Het is een onvergetelijke herinnering. We waren allebei Oranjegek, net als de rest van Nederland.”
KAARTEN OP DE ZWARTE MARKT
Nu is het bijna niet meer voor te stellen, maar allemaal hadden ze nog geen kaarten voor de wedstrijd. Zij hoopten allemaal hun slag te slaan op de zwarte markt, op het plein voor het stadion. Jur: ,,De hele finaledag hebben we buiten het stadium tevergeefs gezocht naar kaartjes op de zwarte markt. De tijd raakte op, we konden de volksliederen al horen.”
Toch lukte het op het laatste moment. Jur: ,,Toen had mijn vader ein-de-lijk beet, we renden naar binnen en hadden geweldige plekken in een zinderend, oranje stadium. Na de spanning om die tickets, begonnen de zenuwen nu pas echt.”
DUIZEND GULDEN
Jan Chris en zijn vrienden hadden samen duizend gulden meegenomen naar München. ,,We hadden geen idee wat we nodig zouden hebben. Uiteindelijk hebben we 900 gulden betaald voor vier kaarten. We vonden het erg veel geld, we hebben nog wel even overlegd of we dat wel moesten doen. Maar anders waren we voor niks gereden, dat was ook niet de bedoeling.”
De zwager van Jos maakte een inschattingsfout. Jos: ,,De dag voor de wedstrijd waren we bij het stadion en er werden kaarten aangeboden door Duitsers voor hele hoge prijzen. Mijn zwager was vaker bij dergelijke wedstrijden geweest en zei dat we beter de volgende dag onze slag konden slaan. Dan zouden de prijzen wel weer zakken.”
We hebben vreselijke taferelen gezien. Mensen werden beroofd van hun kaarten, Nederlanders die smeekten om een kaartje.
Dat bleek een misvatting. ,,Het hele plein voor het stadion stond vol met oranje geklede mensen. Er waren heel weinig kaarten meer over. We hebben vreselijke taferelen gezien. Mensen werden beroofd van hun kaarten, Nederlanders die smeekten om een kaartje maar de prijzen niet konden betalen, Duitsers die de kaartjes voor hun neus doormidden scheurden.”
NIET BIJ ELKAAR
Toch lukte het ook hen om kaarten te krijgen uiteindelijk. ,,We hebben losse kaarten moeten kopen en zaten niet allemaal bij elkaar. Ik had een kaart voor vak J, maar door mijn duim op de letter te houden leek het op een I en kon ik toch bij mijn zwager en broer zitten.”
Tegenover de vreselijke gebeurtenissen op het plein rond de kaartverkoop stond de verbroedering. ,,We hadden in de halve finale gewonnen van Ierland. Er zaten ook Ieren op de tribune, die evengoed graag de finale wilden zien. Met een aantal van hen hebben we het heel gezellig gehad.” Dit herkent ook Jan Chris. ,,Het was een hele mooie sfeer met de Ieren.”
Jos en Jur hebben achteraf gezien dichtbij elkaar gezeten. Beiden hadden heel goed zicht op de winnende goal van Van Basten. Jos: ,,Ik zat precies op de hoek waar voor onze neus Van Basten dat fabuleuze schot op het doel nam en het stadion deed ontploffen met het winnende doelpunt. Het was echt geweldig om zo dicht bij dat historische moment te zijn. Die ervaring is in al die jaren erna nooit geëvenaard.”
GILLENDE MANNEN
Net als Jos, herinnert Jur zich het schot van Van Basten nog vlijmscherp. ,,Ik kende mijn vader als een rustige man. Hij toonde zijn emoties niet snel, net als ik nu. Maar toen Van Basten zijn volley recht op ons af in de kruising schoot, vlogen we elkaar minutenlang gillend en springend in de armen.”
Jaap Grandiek, de vader van Jur, normaal een hele rustige man, sprong zijn zoon gillend in de armen na de winnende goal van Van Basten. - Archief Jur Grandiek
Jan Chris heeft de historische goal van Van Basten ook gezien, maar zag de 1-0 van Gullit vlak voor zich. ,,Ik zie de knik van Gullit met zijn hoofd nog zo voor zich. Met die haren die naar voren vlogen. Fantastisch.” Foto’s van dit moment zijn er niet. ,,Die zitten allemaal in mijn hoofd.”
SLAPEN IN DE STRUIK
Na de wedstrijd werd uiteraard op uitzinnige manier feest gevierd door de Nederlanders. Jan Chris: ,,We gingen op onze knieën door het Olympiapark en zongen Nederland Oh Nederland van André Hazes. Op een gegeven moment raakten we elkaar kwijt, waren we nog in twee groepjes van twee. Uiteindelijk hebben we allemaal de auto gevonden, die hebben we in een plantsoen gezet. Ik heb met een vriend in de auto geslapen, de twee anderen lagen in een tuin onder een struik. In de ochtend werden we door de politie wakker gemaakt, die tikje op het raampje.”
Ik heb met een vriend in de auto geslapen, de twee anderen lagen in een tuin onder een struik.
Ook de terugweg naar Nederland was memorabel. Jur: ,,Op de terugweg op de Duitse autobahn toeterden alle Nederlanders naar elkaar, tot irritatie van de Duitsers, wat het alleen maar leuker maakte. En net over de grens met NL hing er boven de snelweg het spandoek ‘Jetzt fahren Sie in das Land des Europameisters’. De haat richting Duitsers over de oorlog en 1974 (red.: toen verloor Nederland nog van Duitsland in de finale) had plaatsgemaakt voor leedvermaak en een gevoel van oppermachtig zijn.”
JANTJE PAAP
Jan Chris weet nog goed dat er in het stadion op een gegeven moment iets in het Nederlands werd omgeroepen. ,,Er werd gevraagd of ‘de vader van Jantje Paap zich wilde melden’. Die uitspraak hebben we nog heel vaak geroepen in de kroeg in de jaren erna. Dat was een soort inside joke geworden.” De drie vrienden met wie Jan Chris deze bizarre ervaringen beleefde, zijn buiten beeld geraakt. ,,Ik spreek ze nooit meer, zo gaat dat.” Maar de herinneringen blijven altijd bestaan, bij alle drie.
