Mieke Jansen ziet bezuinigingen op cultuur niet zitten: ,,Er is meer dan TikTok”
23 maart 2024 om 16:36 Mensen ZaterdagportretHOUTEN Ze werkte 35,5 jaar in het UMC, was mantelzorger voor haar moeder, is vrijwilliger logistiek in bibliotheek Houten centrum en lid van Theaterkoor Houten. ,,Met een moeder die let op de grammatica en een gevatte vader als de mijne krijg je zoiets als mij voor je. Daar zit je dan”, lacht Mieke Jansen (62). Hoe denkt zij over de bezuinigingen in de cultuursector? En welke mentaliteitsverschillen ziet zij ten opzichte van haar verleden?”
door Irene van Valen
Terugkijkend had Mieke ook Nederlands willen studeren. ,,Taal is alles. Het verbindt en doet ons elkaar begrijpen. Taal verrast, inspireert en raakt”, zegt ze onverwacht geëmotioneerd door herinneringen aan haar ouders. Haar vader overleed in 1999 en was zeer ad rem. ,,Dat zie ik in mezelf terug. Ik neem geen blad voor de mond. Mijn moeder vond foutloos schrijven belangrijk. Ik heb een foto waarop ik bij haar op schoot zit. Naast haar liefde voor mij, zie je hoe ze de liefde voor taal doorgeeft. Mijn moeder overleed zeven jaar geleden. Ik was haar mantelzorger. Het verlenen van die zorg houd je alleen vol als het uit liefde is”, stelt Mieke.
(tekst loopt door onder de foto)
De foto waar Mieke op wijst, zittend op schoot bij haar moeder. Een waardevol plaatje - Mieke’s vader
JURYLID
Vanuit haar liefde voor taal werd Mieke vrijwilliger in de bibliotheek. ,,Na jarenlang betaald werk achter de balie, wilde ik niet als gastvrouw achter de balie zitten. Daarom ruim ik boeken op en help mensen die me aanspreken. Het grootste geluk zie ik in een kind dat languit op de grond ligt en een boek leest”, zegt ze stralend. Momenteel leest Mieke iedere tweede woensdag van de maand vanaf 15.15 uur voor aan vier- tot zesjarigen. Daarnaast werd ze samen met wethouder Paul van Ruitenbeek en schrijver/dichter Karine Bloks-Jekel jurylid bij de lokale voorronde van de Nationale Voorleeswedstrijd. ,,Men vroeg mij omdat ik geen podiumvrees heb. Ik mocht dan ook na het juryberaad de winnaars bekendmaken. Ik heb de goede babbel, vonden de anderen”, lacht Mieke.
Het spijt me dat mijn moeder me nooit zag optreden.
POPKOOR
Mieke stond voor het eerst op het podium in 2018 als lid van theaterkoor Houten. ,,Ik speelde een zwerver. In die rol mocht ik geen sieraden om, maar een ring deed ik niet af. Die liet ik maken van mijn moeders goud. Het spijt me dat mijn moeder me nooit zag optreden. Zij speelde zelf ook toneel bij een lokale plattelandsvereniging. Ze was goed. Ik ben trots op de rollen die ik speel. Ik speelde met veel plezier de rijke mevrouw Papperdam in de laatste voorstelling van het Theaterkoor”, stelt ze. Muziek betekende veel in Mieke’s leven. Van muziekles op de basisschool, ging ze naar blokfluit- en pianoles. Tijdens haar studie lag het stil, maar daarna sloot zij zich aan bij het Popkoor van het Utrechts Centrum voor de kunsten. Bij het wisselen van de dirigent en door gemis aan een klik met hem, stopte Mieke er na drie jaar.
THEATERKOOR
In 2016 sloot Mieke zich aan bij Theaterkoor Houten. ,,Dit past mij. De combinatie van zingen en theater is voor mij perfect. Het samenwerken en er alles voor geven is enorm leuk. We hebben veel lol en creëren iets moois met de grootst mogelijke toewijding. Het gaat er niet om dat ik in het licht sta, maar dat we als koor de toeschouwers een bijzondere en plezierige avond bieden. Dat besef helpt me om me te focussen op wat ik doe, namelijk het delen van muziek, klanken, plezier en grappen. Na een repetitie kom ik energieker thuis dan toen ik vertrok. Mijn hart ligt in iedere voorstelling. Of het nou op de activiteitenmarkt is, waar mensen blijven om te luisteren of in het theater, waar mensen betalen om ons te zien. Wij zetten als koor iets goeds neer, waarin iedere stap, beweging en woord getimed is, maar toch zo natuurlijk mogelijk overkomt.”
Cultuur is de jus van het leven. Zonder jus is het leven niets meer dan slapen, werken en televisiekijken.
BEZUINIGINGEN
Mogelijke bezuinigingen op de cultuursector doen Mieke pijn. ,,Ik snap dat bezuinigen nodig is, maar ik wil me uitspreken tegen bezuinigingen op de culturele sector. Daarom maar ik gebruik van de ‘Ronde van Houten’, waarbij we als inwoners in gesprek kunnen met de gemeente. Cultuur is de jus van het leven. Het maakt het leven mooier. Anders is het leven niets meer dan slapen, werken en televisiekijken. Je zet je brein aan met een bezoek aan het theater of een museum. Het kost geld en wordt mogelijk duurder, maar het is in mijn ogen de verwondering en verrassing meer dan waard. Laat kinderen kennis maken met cultuur. Er is meer dan TikTok.”
VERLEDEN
Mieke is als enigst kind geboren en getogen in Rotterdam-Zuid. Na het vwo en een verhuizing naar Ridderkerk, reisde ze dagelijks heen en weer naar Den Haag voor de hbo studie diëtetiek. Haar ouders hadden het niet rijk, daarom kon ze niet op kamers. ,,Dat ik kon studeren was mijn voorrecht al ging het me niet gemakkelijk af. Tijdens mijn laatste stage in Goes woonde ik intern. Al verstond ik weinig van het Zeeuws, ik leerde veel in de samenwerking met co-assistenten, arts-assistenten en fysiotherapeuten”, vertelt Mieke. Na veel uitzendwerk, vond Mieke werk in de voedingskeuken van het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Later vond ze werk als waarnemend hoofd portionering en administratie binnen de voedingsdienst in het AZU aan de Catharijnesingel (nu het UMC) en verhuisde naar het zusterhuis. ,,Ik noemde het de duiventil. Mijn kamer was 3 x 3,5 meter met alleen een dakraampje en gedeelde keuken en sanitair.”
Ik zie dat de aarde lijdt onder onze welvaart. Welke generatie betaalt uiteindelijk de hoogste prijs?
MENTALITEIT
,,Kijkend naar mijn leven toen en het leven nu, zie ik grote verschillen in de mentaliteit. Ik was tevreden met mijn studie en dat kleine kamertje. De jongeren van nu willen vooral groter wonen met het liefst een extra werkkamer voor het thuiswerken. Ik mis het dankbaar en blij zijn met minder, in plaats van meer en grootser te willen. Het lijkt nooit genoeg. Ik stond laatst bij mijn fiets en voelde me de enige overgebleven grijze vrouw die zich nog voortbeweegt op een gewone fiets. Hoeveel goede fietsen zijn afgedankt, omdat mensen een e-bike kopen. Gewoon omdat het kan. We kopen maar aan en er komt alleen maar meer bij, terwijl het oude nog niet versleten is”, zegt Mieke en wijst naar haar bankstel. Die stond al voor 1999 bij haar moeder thuis en zit nog prima. ,,Waarom zou ik die weg doen? Wij laten het bankstel opnieuw bekleden. We verkochten onze auto en besparen daar flink mee. Zo nodig gebruiken we een deelauto. Dit thema duurzaamheid interesseert me al lange tijd, want ik zie dat de aarde lijdt onder onze welvaart. Welke generatie betaalt uiteindelijk de hoogste prijs?”, vraagt Mieke zich af.
WERK
Door haar werk in het UMC verhuisde Mieke naar Houten. Ze vond een kamer met een kleine keuken en sanitair, maar woont ondertussen met haar man in een eengezinswoning. Ze werkte elf jaar in de voedingsdienst tot ze het werken in weekenden en op feestdagen in combinatie met verschillende reorganisaties genoeg vond. Ze volgde intern een opleiding medische terminologie en werd secretaresse op de afdeling gynaecologie en fertiliteit. Daar genoot ze van het samenwerken met professionals en het directe contact met patiënten. Bij het uit elkaar vallen van het team, zocht ze opnieuw een andere plek en werd secretaresse op de afdeling anesthesiologie, waar ze na dertien jaar en in totaal 35,5 jaar werken voor het UMC vervroegd stopte met werken. ,,We waren tevreden met wat we hebben. Een zin uit het liedje ‘De zon op’ van Diggy Dex inspireert me daarbij: ‘Het leven is te mooi om niet te vieren’. Dat is wat ik doe, het leven vieren.”