Trouwen op 29 februari: volgens het boekje zijn Marten en Anneke Tel drie jaar getrouwd, in werkelijkheid twaalf jaar

27 februari 2024 om 11:25 Mensen

HOUTEN Op de vraag hoe lang zij getrouwd zijn, antwoordt de een: ,,Drie jaar” en de ander: ,,Twaalf jaar.” Hun trouwboekje verklaart het verschil. Marten en Anneke Tel trouwden op 29 februari 2012. Het was een schrikkeljaar. Met hun verbintenis ontstond een twaalf koppig samengesteld gezin, want Marten had zes kinderen en Anneke vier. Daarmee moesten niet alleen de gezinsleden, maar ook acceptatie en erkenning van elkaar een plek krijgen in het gezin.

Irene van Valen

Marten en Anneke kennen elkaar van het Kruispunt, de Nederlandse Gereformeerde Kerk aan het Spoor in Houten. Ze kregen pas echt contact met elkaar na het overlijden van hun partners. Marten verloor in 2010 zijn vrouw na een huwelijk van 21 jaar. Een half jaar later verloor Anneke haar man na een huwelijk van 14 jaar. Als lotgenoten werden zij vrienden en uiteindelijk kregen zij na een aantal afspraken een serieuze relatie in 2011. ,,Onze relatie bracht onrust in onze gezinnen, want dan at ik bij Anneke, dan at zij bij mij, wie at dan mee en waar bleef de rest? Begin 2012 besloten we daarom om te trouwen en daarmee rust te brengen. Omdat mijn zoon in mei trouwde, vonden wij dat we ver daarvoor of veel later moesten trouwen”, vertelt Marten. Anneke vult aan: ,,We besloten zo snel mogelijk te trouwen. In de dagen die nog beschikbaar waren viel 29 februari ons het meest op. Het was echt een lekker gek idee, dat past bij het gekke verloop van onze levens. In zeven weken tijd organiseerden we onze bruiloft.”

Twee culturen kwamen samen. Niet alleen onze kinderen, ook wijzelf moesten elkaar goed leren kennen. Ondertussen werden we geleefd.

RUST 

Bij alles wat zij deden hielden Marten en Anneke zoveel mogelijk rekening met de kinderen. ,,Ieder moest op zijn eigen manier de nieuwe situatie verwerken. Wij praten veel met elkaar en lieten weten dat we nooit de plek van de overleden ouder wilden innemen. Wel kozen we voor elkaar en ons geluk”, legt Anneke uit. Marten trok met drie van zijn kinderen bij Anneke in. De andere drie kinderen gingen of waren het huis al uit. ,,Terugkijkend deed die verhuizing ons goed. Als rouwende vader was ik niet gemakkelijk. Ik was snel boos en dreigde in een depressie te raken. Het was door Anneke’s aanwezigheid dat mijn dochters zich minder verantwoordelijk hoefden te voelen naar mij toe”, zegt Marten terwijl hij Anneke met een glimlach aankijkt. ,,Twee culturen kwamen samen. Niet alleen onze kinderen, ook wijzelf moesten elkaar goed leren kennen. Ondertussen werden we geleefd door het drukke gezinsleven. Het ging allemaal zo snel”, legt Anneke eerlijk uit. ,,Maar spijt hebben we nooit gehad, tot op de dag van vandaag”, stellen ze in koor.

(tekst loopt door onder de foto)

Terug naar 29 februari 2012 met een foto van een foto uit het trouwalbum - Brigitte van Dijk

HERINNERINGEN

Ieder gezinslid vond zijn of haar plek en Anneke kreeg zelfs de bijnaam smoeder, met de s van stiefmoeder. Een woord waar Anneke niet gelukkig van werd: ,,Met smoeder ontstond ook Smoederdag. Omdat de kinderen van Marten op moederdag hun moeder herdenken, vieren we Smoederdag vier weken later. Met deze dag voel ik erkenning en acceptatie voor mijn rol als zorgzame vrouw in ons samengesteld gezin. Dat we onze plekken in het gezin vonden, viel samen met onze wens om herinneringen te maken. Die maakten we tijdens kampeervakanties in Duitsland, Frankrijk en Tsjechië en tijdens de gezamenlijke feestdagen. ,,Al in oktober prikken wij de dag waarop we samen Kerst vieren, zodat er zoveel mogelijk gezinsleden bij zijn. Ook met Pasen komen we steevast samen. Een van de kinderen maakte eens een vragenspel, waarbij iedereen een kaartje kreeg met een vraag die we door mochten spelen naar een ander. Iedere zomer sluiten we samen af met een ‘Eind van de zomer barbecue’.

Het voelt gewoon niet echt om onze trouwdag te vieren op 28 februari of 1 maart.  

ONTSPANNING

Met de komst van inmiddels zeven kleinkinderen ziet Anneke opnieuw de erkenning van haar rol. Het zijn alle zeven kinderen van Martens kinderen. ,,Qua leeftijd, ik ben nu 47, was ik er niet aan toe om ‘oma’ genoemd te worden. Het leuke is dat Marten 60 jaar geleden in Friesland geboren is. Daar noemen zij de vader ‘heit’, de opa ‘pake’ en de oma ‘beppe’. Zo word ik genoemd, beppe. Dat klinkt toch minder oma-achtig?”, lacht Anneke. Marten vult aan: ,,Met ouder wordende kinderen ervaren we meer rust in huis. Eerder trokken we er regelmatig een weekend op uit. Nu de kinderen het nest verlaten, is het ’s avonds voor 23.00 uur al stiller. Dat is weer een nieuwe fase.”

FEESTJE

Eens in de vier jaar, dit jaar voor de derde keer, vieren Marten en Anneke hun trouwdag groots. ,,Ik hoef maar eens in de vier jaar een bos rozen te kopen voor Anneke”, lacht Marten hard. De andere jaren besteedt het paar minder aandacht aan hun huwelijksdag. ,,Het voelt gewoon niet echt om onze trouwdag te vieren op 28 februari of 1 maart. Bovendien is het een hele toer om iedereen samen te krijgen. We zien elkaar ook tijdens de vele verjaardagen en bij het gedenken van de geboorte- en sterfdagen van onze overleden partners”, vertelt Marten. Hetzelfde zien we in het fotoalbum van de grote dag van Marten en Anneke. Voor de huwelijksvoltrekking bezocht het hele gezin de graven van hun overleden ouders op de Algemene begraafplaats Oud Wulven. Hun bestaan wordt niet vergeten, hun leven was van onschatbare waarde.

Iedere vier jaar samen saamhorigheid en liefde vieren.

VAKANTIE

Nu twaalf jaar later is het opnieuw schrikkeljaar en staat er een lunch voor twee gepland. Dat startte met een appje. ,,Drie weken geleden stuurde Anneke me een berichtje met de vraag of ik op de donderdag over drie weken vrij was. Ik checkte nietsvermoedend mijn agenda en vroeg waarom. Anneke herinnerde me aan onze trouwdag en nodigde me uit voor een lunch”, vertelt Marten. Daarna volgt een korte vakantie met 25 van de 27 gezinsleden in een huisje om saamhorigheid en liefde te vieren.

Wij wensen hen veel plezier.