zaterdagportret

Janine Verbeeten, leerkracht groep 8 op De Vlinder in Houten: ,,Ik ga ook weer naar school”

26 augustus 2023 om 16:30 Mensen Zaterdagportret

HOUTEN Janine Verbeeten zat als leerling op Rooms-Katholieke Basisschool De Vlinder aan de Bloesemtuin, waar ze nu als leerkracht werkt. ,,Mensen denken dat mijn baan gemakkelijk is, want ik tel elf vakantieweken per jaar”, zegt ze. Hoe ervaart ze dat en staat ze bij stakingen op de barricade voor meer loon?

Door Irene van Valen

Janine is 27 jaar oud en geboren en getogen in Houten. ,,Als oudste van vier dochters moest ik alles uitvinden, waar mijn zusjes aan mij konden hangen. Ik hielp ze graag. We komen uit een warm, veilig en hecht nest. We kampeerden veel met als jaarlijks hoogtepunt het familieweekend met Hemelvaart. Dit jaar telden we 100 familieleden”, vertelt ze terugkijkend. De veiligheid die Janine thuis ervoer, vormde de basis waarmee zij vol vertrouwen de wereld in stapte.

NIEUWBOUW

Tot haar achtste woonde Janine in de wijk de Velden. Ze speelde veel buiten met haar vrienden. ,,Alles voelde dichtbij en fijn. Een warme herinnering is die waar ik in mijn schoolvakanties met mijn moeder de markt bezocht”, vertelt ze. Vanaf haar achtste woonde Janine in Houten-Zuid en kwam in groep vijf op De Vlinder. ,,Ik voelde me niet meteen thuis in de wijk waar overal nog gebouwd werd en alleen zandwegen lagen. Dat gevoel kwam met de komst van de geluidswal waar ik met mijn nichtjes speelde. We bedachten zelf spelletjes, zoals ook een goochelshow voor oud en nieuw.” Als familiemens ontwikkelde Janine een groot hart voor mensen. Al kan ze ook heel goed genieten van alleen zijn.

Ik maak altijd af waar ik aan begin, maar mijn weerstand tegen de studie woog niet op tegen het plezier van lesgeven.

JUF

Janine wilde al van kleins af juf worden en speelde ‘schooltje’ met haar zusjes. Na het vwo op de Heemlanden wilde ze naar de pabo. ,,Sommigen vonden dat raar, na het vwo. Het was echt wat ik wilde. Ik koos voor de academisch pabo aan de Marnix Academie in Utrecht. Daarmee verliet ik voor mijn gevoel het veilige Houten. Zo spannend, ik ging naar de grote stad. Ik voelde me snel op mijn plek”, zegt Janine. Ze behaalde haar pabodiploma en premaster onderwijskunde. Ze schreef zich in om haar master te halen en moest daarvoor nog een half jaar lang lessen volgen, een half jaar stage lopen en een scriptie schrijven. ,,Ik stond al een dag in de week voor de klas en vond dat zo leuk, dat ik de masteropleiding voortijdig stopte. Dat past me niet, want ik maak altijd af waar ik aan begin, maar mijn weerstand tegen de studie woog niet op tegen het plezier van lesgeven.

SPONS

Na tijdelijk werk als invalkracht bood de Vlinder me een fulltime baan aan. Ik geniet ervan om alleen voor de klas te staan. Het team waarmee ik werk is hecht en open. Dat ik hier werk voelt als thuiskomen. Een leerkracht die mij lesgaf is nu een collega”, lacht Janine. ,,Ik zie dat iedereen zich met hart, ziel en vol passie voor de leerlingen inzet. Ik draag als stagebegeleider graag mijn enthousiasme over. Je hebt als leerkracht ook iets te vertellen. Dat moet zo goed zijn dat de kinderen naar je willen luisteren. Zoals zij een spons zijn, ben ik dat overigens ook. Zo ontdekte ik tijdens een bezoek aan het Openluchtmuseum veel dat ik kan gebruiken in de klas.”

Het feit dat de kinderen niet alleen het schooljaar maar ook hun basisschooltijd afronden, vind zelfs ik emotioneel.

EINDMUSICAL

Na een jaar groep 5 en meegaan naar groep 6, werd Janine groep 8 leerkracht. Ze liep nooit stage in de groepen 7 of 8 en was in eerste instantie best bang voor het onbekende. Zijn groep 8’ers haar niet te groot en brutaal? Juist haar vroegere leerkracht vond Janine zeer geschikt voor deze groep. ,,Bovendien zou ik een groep krijgen die ik al eerder als groep 6 les gaf. Het mooiste van groep 8 is het werken aan de musical en de band die je opbouwt tijdens het kamp. Het feit dat de kinderen niet alleen het schooljaar maar ook hun basisschooltijd afronden, vind zelfs ik emotioneel”, zegt ze eerlijk. ,,Wat betreft mijn emoties of als iets verkeerd gaat, ben ik daar heel open over naar de groep toe. Door te laten zien dat ik fouten maak en niet altijd sterk ben, zien zij dat volwassenen ook niet altijd alles onder controle hebben.” Janine voelt al bij het oefenen van de eerste scene van de musical de emotie van het naderende afscheid. Door het in den treure te oefenen, wordt het routine. Als na het laatste applaus de waardering van ouders wordt uitgesproken en gezegd wordt dat de kinderen het naar hun zin hadden, raakt het Janine diep. ,,Daarna ben ik wel aan vakantie toe”, stelt ze.

LUXELEVENTJE

Regelmatig hoort Janine: ,,Je bent met het continurooster wel altijd lekker vroeg vrij hè en dan ook nog zo vaak vakantie.” Waarop ze zegt: ,, Dit werk vraagt veel van mij en mijn collega’s. We staan tegenover klassen van ruim twintig tot tegen de dertig kinderen. Allerlei partijen, waaronder ouders, hebben verwachtingen en we moeten onze doelen halen. Wat mij betreft zijn onze vakanties daar de tegenhanger van.” Janine erkent te genieten van de vakanties, maar werkt er in haar ogen knetterhard voor. Haar baan omvat lesgeven, het voorbereiden van lessen, nakijkwerk, ouders te woord staan en oudergesprekken voeren, rapporten schrijven, wat per rapport anderhalf uur kost en dat een paar keer per jaar, het leerlingvolgsysteem bijhouden, deelnemen aan commissies en advies gesprekken voeren voor de middelbare school. Janine stelt: ,,Ik heb die vakanties nodig om op adem te komen.”

Ik zie leerkrachten te lang doorwerken met gezondheidsklachten. Je wilt de klas niet naar huis sturen of de druk op je collega’s vergroten.

BEWONDERENSWAARDIG

Daarnaast is Janine zich bewust van het tekort aan personeel. ,,Ik zie leerkrachten te lang doorwerken met gezondheidsklachten. Je wilt de klas niet naar huis sturen of de druk op je collega’s vergroten. Ik moet echt ziek zijn en gedwongen worden door de directeur om mijn klas los te laten, zoals vorig jaar toen ik een week ziek was. Na twee dagen voelde ik me schuldig naar de klas toe, terwijl ik echt niet kon werken. Het verantwoordelijkheidsgevoel in ons team is groot.” Dat brengt ons bij de redenen van stakingen. Janine zegt daarover: ,, Ik heb in het verleden gestaakt, maar niet voor meer geld. Ik verdien voldoende, zeker omdat mijn vriend ook fulltime werkt. Wel heb ik gestaakt voor meer handen in de klas. Ik ben heel blij met de onderwijsassistenten en leerkrachtondersteuners die wij op school hebben. Wij kunnen niet zonder hen."

TOEKOMST

De eerste schoolweek ligt achter haar. Janine keek ernaar uit om de kinderen te zien: ,,Ik denk dan altijd: leuk, we gaan weer naar school. Ik mag weer een jaar doen wat mijn hart me ingeeft en de kinderen iets meegeven voor de toekomst.” Wat betreft haar eigen toekomst verwacht Janine de Vlinder trouw te blijven. ,,Ik heb sowieso geen ambitie om directeur van een basisschool te worden. Ik ben niet het type om eindverantwoordelijke te zijn of me te buigen over de financiën. Wel is 40 jaar op een plek lang. Het ontwerpen van lesmateriaal wordt mogelijk een uitstap. Ach weet je, vooruitdenken is niet mijn ding. Ik blijf liever in dit moment. Ik geniet ervan en dus is dit wat ik voorlopig doe.”

In de tweewekelijkse rubriek ‘het Zaterdagportret’ zetten we een bekende en/of betrokken inwoner van de gemeente Houten in de aandacht. We leren ze beter kennen door een openhartig interview over motivatie, heden en verleden. Op www.houtensnIeuws.nl leest u de eerder gepubliceerde Zaterdagportretten.