Een duwtje in de rug

25 oktober 2022 om 10:22

Casa del terror ziet er niet uit als een doorsnee spookhuis. Het is namelijk best groot. Geen wagentjes waar je in moet gaan zitten en er komt ook niemand uit. Dat zal dan wel aan de achterzijde zijn bedenken wij. De stemming tussen ons is even eerder gedaald tot het nulpunt. De reden is, dat mijn verkering met zelfverzekerde stoere blik op zo'n stier ging zitten. U weet wel zo'n nep rodeorit. De paniek in zijn ogen tijdens de (zeer korte)  stierenrit en de wijze waarop hij binnen een paar seconden gelanceerd werd maakte dat ik enorm moest lachen. En dat ik ook geruime tijd niet meer kon stoppen met lachen. En dat werd volgens hem irritant. Iedere keer als ik hem aankeek begon ik te proesten. Probeerde het in te houden maar tevergeefs. Om hem weer een beetje gezelliger te krijgen loop ik braaf achter hem Casa del terror in. We zijn met een groepje van ongeveer 8 mensen. Het is donker. En dat is natuurlijk normaal in een spookhuis. Links van ons zien we een begraafplaats. De grafstenen bewegen. Zombies verlaten hun graf. Dat hebben we vaker gezien. Er zitten tralies tussen ons looppad en de begraafplaats. Het hele gezelschap is een beetje onzeker. Moeten we nu blijven kijken? Of moeten we doorlopen? Lang krijgen we niet de tijd om daarover na te denken. Want anders dan in andere spookhuizen beginnen de zombies te klimmen. Komen over het hek. Uit het dak. En proberen ons vast te grijpen. Een levensechte ervaring waar niemand op gerekend heeft. Er ontstaat paniek. Niet de grappige angst die je hebt in een wagentje in een spookhuis waarbij een nep spinnenweb je gezicht aait. Maar echt gegil en geduw. Grote mannen die roepen: run run! En dat doen we dus. Zonder verder na te denken. Terwijl we af en toe een arm of been moeten losrukken van Zombie, vampier of Freddy. Ik vind het niet leuk en ben echt bang. En ik ben niet de enige. Sommige mensen huilen. Maar daar is eindelijk licht. Het lijkt een deur. Ik zie de zon. De uitgang! Even een gammel uitziende brug over en voilà de ellende is voorbij . Achter horen we het gegrom van de zombies. Wonderlijk genoeg sta ik opeens vooraan. Ga dan wordt er geroepen. Voor mij doemt Edward scissorhands op die klikt met zijn scharen en ik aarzel. Loop dan! sist mijn verkering in mijn oor. Ga jij eerst bits ik terug, maar ik krijg al een flinke een duw waardoor ik bijna tegen Edward scissorhands aan tuimel. En ik ren en ren zodat ik eindelijk in het zonlicht sta. Ik lach opnieuw maar nu van opluchting. De stier was toch een beter idee.

Het was nou niet meest romantische duwtje dat ik ooit kreeg, maar ik was wel buiten. Een duwtje in de rug is soms nodig om je te brengen waar je wilt zijn. Sommige dames hebben een duwtje in de rug nodig om bij ons binnen te stappen. Onze modepagina in Het Groentje kan dat duwtje zijn. Of de filmpjes die we op social media plaatsen. Maar eenmaal bij ons geslaagd hebben we er vaak een lieve loyale klant bij. Bij It Rains Fashion willen we onze klanten echt leren kennen. Want als we weten welke wensen er zijn kunnen we daar op inkopen. Dan kunnen we het verschil maken als kleine winkel tussen alle reuzen. Het helpt hoor!, vertrouwt een dame in de winkel me toe. Ik zag jullie steeds voorbij komen en dat gaf me net dat duwtje in mijn rug.

Op de grote foto dragen Marloes en ik beide een jurk van Zilch. Op de linkerfoto draagt Anja een coltrui in geweldige kleur in combinatie met een veganpantalon van Fifth House. Rechts dragen Marianne en ik allebei een blazer van Zilch, een coltrui met elegant schulprandje en broek (Sasja) met wijde pijpen in comfortabele stretchstof. De rok van Marianne is van Fifth House en de tas van Nikkie.
Het is binnenkort Halloween, maar wij doen aan liefde. Geen gegriezel meer voor mij. Tijdens de cultuurnacht op 29 oktober kunt u gratis komen luisteren en kijken naar Maurice Hermans (zoon van Toon). Laat even weten of u komt door te bellen naar 030-2901080 of te mailen naar Sasja@itrainsfashion.nl

Lief zijn. Kop op. Schep moed. Doe niemand pijn. En heb het lef om lief te zijn.
@Maurice2022