Kettinggesprek: ,,Ze is de aardbei"

20 december 2019 om 14:18

HOUTEN ,,Ik had er moeite mee om de jongste van zeven te zijn", zegt de 35 jarige Wilma Reijersen van Buuren. ,,Ik werd gezien als de lieve kleine zus. Het nadeel was dat alles voor me werd gedaan. Meerdere opvoeders werkte verwarrend. Als ik iets deed wat niet mocht, zag de een het door de vingers, waar de ander er iets van zei."

Irene van Valen

Zo zag je het als kind, is dat beeld veranderd? Mijn man en ik hebben een dochter, de tweeënhalf jarige Ivy Anna. Iedereen is gek op haar. Zo keken mensen ook naar mij. Dat besef vind ik geruststellend. Verder lijkt ze veel op Joe, waarmee ik getrouwd ben sinds 2015. Een zoon uit zijn eerste relatie woont bij ons. Waar ik impulsief, chaotisch en snel afgeleid ben, kan Ivy Anna goed focussen. Als ik haar iets vraag, maakte ze eerst af waar ze mee bezig is of doet wat ik vraag en pakt het daarna weer op. Ze sluit zich goed af voor wat er niet toe doet. Zo jong zo dicht bij zichzelf blijven, vult mij met bewondering. Ze is speciaal, als de aardbei onder de vruchten. Zij helpt me in het hier en nu te zijn.

Heb jij niet gewoon ADHD? Daar kwam ik als 24-jarige achter. De diagnose volgde nadat ik een depressie en burn-out had. Ik verhuisde naar mijn tante waar ik mezelf hervond. Als kind had ik er al last van, ik liep geregeld vast op school. Door de ruimte van de boerderij, de dieren en omdat ik eindeloos kon spelen, compenseerde ik het. Weten dat ik ADHD heb, verklaart mijn concentratieproblemen als iets me niet interesseert en waarom ik vroeger sociaal onhandig was. Ik snapte anderen nooit en voelde me anders.

Welke gevolgen had de burn-out? Ik stopte met mijn studie SPH (sociaal pedagogische hulpverlening). Ik weet nog dat ik op de Bijbelschool werd bepaald bij de vraag wat mijn droom was. Ik speelde toen met Playmobil en had boerderijen met veel kamers. Iedereen mocht komen logeren, koken, tuinieren en de dieren verzorgen. In mijn spel bracht ik mens en dier bij elkaar. Dat is nu mijn werk. Ik help mensen door samenwerking met dieren. Mijn tante hielp me opnieuw op die droom te focussen, te minimaliseren en mijn eigenwaarde te vinden.

VERVOLG De plek van dieren in het herstel van mensen en wie de volgende keer in het Kettinggesprek komt, leest u op houtensnieuws.nl