Marian is in 1953 geboren in Delft. Ze trouwde op haar negentiende en verhuisde naar Leidschendam. ,,Ik ben 47 jaar getrouwd en heb twee dochters en een zoon. Ons voornemen was om na ons pensioen naar het oosten te verhuizen. Weg van het volgebouwde Leidschendam. Net als in Houten ontstonden daar Vinex wijken met dit verschil: daar werd gebouwd op plekken die er niet geschikt voor waren, zoals tussen sporen en snelwegen, terwijl in Houten heel bewust gezocht werd naar de beste mogelijkheden en vooral met behoud van het groene karakter. We besloten 26 jaar geleden niet te wachten tot ons pensioen en verhuisden. Houten voelt sindsdien als een vakantieoord."

BEVOORRECHT Het was in dit vakantieoord dat Marian besefte hoe bevoorrecht ze was met drie gezonde kinderen. ,,Het is onrechtvaardig en niet vanzelfsprekend dat je gezonde kinderen krijgt. Het doet me pijn te zien dat moeders de intensieve zorg voor hun gehandicapte kinderen dag na dag moeten dragen. Ik kan er niets aan veranderen. Toch wilde ik iets doen.” Marian bedacht het idee om deze moeders één dag te verwennen, deelde dit plan in de straat en kreeg veel bijval van haar buurvrouwen. Drie maanden na het ontstaan van haar idee, was de eerste Verwendag voor moeders een feit.

LOSKOMEN Verwendag voor moeders is een dag waarop moeders de zorg voor het gehandicapte kind los mogen laten om te ontspannen en genieten. Ze weten niets anders dan de datum en dat ze rond 09.15 uur klaar moeten staan, omdat iemand hen komt ophalen. Ze worden vervolgens naar het vertrekpunt van een touringcar gebracht en worden een dag lang in de watten gelegd. Ze hoeven zich geen zorgen te maken om de zorg voor hun kinderen of wat te eten. Alles is geregeld. ,,Alleen dan komen moeders werkelijk los van hun zorgtaken”, zegt Marian. Aan het eind van de dag, twaalf uur later, worden zij weer thuisgebracht. ,,Het halen en brengen is voor veel moeders al een cadeau. De luxe van alleen maar klaar hoeven staan geeft al ontspanning.”

TAARTEN Op deze jaarlijkse verwendag is plaats voor 50 vrouwen. Zij worden door anderen aangemeld. Kent u een vrouw die dit dagje uit verdient? Kijk op de website van Verwendag voor Moeders Houten. ,,Het succes van deze dag is het gevolg van trouw zijn aan mijn eigen visie”, zegt Marian. ,,Ik wilde alle achterblijvende gezinnen verrassen met een taart. Dat vond geen bijval.” Toch zette Marian door en vond verschillende mensen die taarten bakten en bezorgden bij de gezinnen terwijl de moeders onderweg waren.” Toen Marian aan de moeders vertelde dat de achterblijvers verwend werden met taart zag ze niet alleen dankbare emoties, maar ook ontspanning. De moeders wisten dat hun gezinnen ook gezien werden.

CORONA Net als voorgaande jaren stond de verwendag dit jaar gepland in maart. Door de coronacrisis werd het uitgesteld naar 26 september. Hoewel de activiteit en locatie geheim blijven is het mogelijk om met de verplichte 1,5 meter afstand en bij goed of slecht weer deze activiteit toch door te laten gaan. ,,Dat vind ik zo gaaf. Vooral als je weet dat er moeders zijn die zich al in november verheugen op de verwendag in maart.” Voor die tijd moet Marian wel haar atelier weer in, want net als voorgaande jaren maakt zij naamplaatjes van klei en passend bij de activiteit van de verwendag. Een van die keren kregen de moeders een naamplaatje in de vorm van een tasje, want ze bezochten het tassenmuseum en een andere keer was het naamplaatje een Afrikaans masker. Dat verraadde het bezoek aan het Afrika Museum. Wat het dit jaar wordt blijft geheim, maar Marian heeft er zin in.

THERAPEUTISCH ,,Ik denk vooral buiten de hokjes", zegt Marian. Dat ervaart ze als pottenbakker onder andere op keramiekmarkten, waar ze regelmatig hoort: ,,Dat is eens heel iets anders.” Daar geniet Marian van. ,,Ik ben iemand die heel erg in mijn hoofd zit”, legt ze uit, waarmee ze doelt op veel denkprocessen. Door juist in haar kunstwerken voeten te verwerken, stopt het denkwerk en aard ze weer. Zeemeerminnen, vogels en andere wezens in Keramisch Atelier De Heksenketel hebben allemaal voeten. ,,Mijn kunstwerken zijn gestolde emoties. Dat wat me raakt of bezighoudt leg ik er in vast. Kleien werkt therapeutisch.”

ERVAREN Marian kocht vaak haar cadeaus voor anderen bij een vriendin die pottenbakker is. Marians man vond het wel wat voor haar om bij haar vriendin een cursus te volgen. ,,Ik dacht echt dat pottenbakken niks voor me zou zijn. Om het een kans te geven en te bewijzen dat mijn man het mis had, verplichte ik mezelf een maand een cursus te volgen.” Marian had aan één avond genoeg: ,,Er ging een wereld voor me open. Mijn handen om zo’n ruwe brok klei, het draaien van de tafel en voelen hoe de klei zich in mijn handen vormde tot wat ik wilde, was en diepe ervaring. Ik zag mogelijkheden.” Eén daarvan is haar liefde voor en ervaring met klei te delen door workshops. Daarbij gaat het om de ervaring en niet om hoe mooi iets wordt. ,,Mensen moeten het voelen.”

UILTJES Marian kocht een draaischijf, al hadden ze er in hun huis geen plaats voor. Nog maar kort pottenbakker vroeg een basisschoolleerkracht of Marian voor alle 200 leerlingen een leuk aandenken wilde maken. Op het schoolplein stond een beeld van een uil. Alle leerlingen kregen een spaarpotje in de vorm van die uil en voorzien van de eigen naam. ,,Ik leerde heel veel over klei door het maken van die uilen.” Een ander onvergetelijke situatie was een workshop aan een groep basisschooldirecteuren. Een van hen was getrouwd met een pottenbakker, maar had er zelf nog niet mee gewerkt. Juist tijdens deze workshop raakte hij in de ban van klei. ,,Voor mij is het de kunst juist die persoon die er niets mee denkt te hebben, aan het werk te krijgen. Dan zien dat iemand niet meer wil stoppen of zelfs geraakt is, is mijn cadeau.”