Burgemeester Leo ten Holder staat bekend als een goede burgemeester. Bij zijn aanstellen in 1923 brengt hij ruim 13 jaar ervaring als burgemeester van Tubbergen met zich mee. Waarom Ten Holder de gemeente Tubbergen inruilde voor Schalkwijk is een raadsel. Vlak voor zijn vertrek had hij nog zijn burgemeesterswoning in Tubbergen laten verbouwen en de gemeenteraadsverslagen van Tubbergen tonen een goed functionerende gemeenteraad. Er was wel één incident. Er was rond die tijd één sollicitant die Ten Holder ten val wilde brengen, nadat hij was afgewezen als veldwachter.

INSTALLATIE Hoe dan ook. Zijn aantreden in dat jaar is aanleiding een feest in beide dorpen. Bijna iedereen tussen de Strijpweg in Tull en 't Waal en De Heul in Schalkwijk is erbij betrokken. Op een koude 17e januari in 1923 komt Ten Holder met zijn vrouw aan op het station van Schalkwijk. Hij wordt daar ontvangen door de Schalkwijkse wethouder J.Uyttewaal en wethouder T. Verwey uit Tull en 't Waal. Het fanfarecorps speelt het Wilhelmus en een stoet bestaande uit ruiters, het rijtuig van de burgemeester en fietsende mensen zet zich in beweging richting Tull en 't Waal. Daar wordt Ten Holder geïnstalleerd tijdens een gemeenteraadsvergadering van Tull en 't Waal. Hierna wordt via de Lekdijk naar De Heul gereden om via de Provincialeweg terug te keren naar Schalkwijk. In het gemeentehuis wordt de burgemeester opnieuw geïnstalleerd, dit keer voor de gemeente Schalkwijk.

DOORGAAND AUTOVERKEER In periode dat Ten Holder burgemeester is, breekt de auto door als populair vervoermiddel bij de rijkere stedelingen. De trein is in die tijd ouderwets en wordt steeds minder gebruikt. De autobus, de auto en de motor zijn helemaal in. Schalkwijk en Houten kennen in die jaren veel doorgaand verkeer uit Utrecht en Noord-Holland richting Noord-Brabant en de Betuwe. De A2-snelweg en de brug over de Lek bij Vianen zijn er nog niet. Al het doorgaande verkeer rijdt door Houten en Schalkwijk.

Ongelukken met dodelijke afloop blijven dan ook niet uit. Alleen al de weg van Houten naar Schalkwijk was een gevaar op zichzelf. In Schalkwijk vormde de Schalkwijksewetering een uitdaging en de invoering van de onbewaakte overweg maakte de mix voor ongelukken compleet.

Ten Holder richt zich dan ook op de verbetering van de verkeersveiligheid. Hij is de eerste voorzitter van de 'Vereeniging voor veilig verkeer' die in 1929 werd opgericht. Ook maakt hij plannen voor nieuwe wegen tussen Houten en Culemborg en publiceert deze in 1934 in de krant. In zijn voorstel loopt de nieuwe doorgaande autoweg tussen Culemborg en de Poeldijk strak langs de spoorlijn. Daarmee wil hij het doorgaande autoverkeer om het dorp heen laten lopen.

De plannen worden niet uitgevoerd, maar Ten Holder maakte zich wel zorgen over het te hard rijdende verkeer door Schalkwijk. Zo grijpt in 1933 een trein een vrachtwagen op de onbewaakte overweg aan de Uitweg. Hierbij komen drie mensen om het leven. Op 3 september 1934 rijdt er een auto met vijf Amsterdammers in de Schalkwijksewetering. Een persoon komt om het leven en een tweede wordt vervoerd naar het nabijgelegen gemeentehuis, waar ze sterft. De overweg bij de Uitweg kost in 1935 een motorrijder het leven, nadat enkele dagen eerder een voetganger in Schalkwijk was doodgereden.

PERSOONLIJKE BRIEF Ten Holder vindt dat er iets aan de snelheid van het gemotoriseerde verkeer moet gebeuren. Op  13 november 1935 geeft de Limburger Koerier inzage in de activiteiten van Ten Holder. De burgemeester blijkt verkeersovertreders persoonlijk een brief geschreven te hebben: ,,De burgemeester van Schalkwijk, door wiens gemeente een pracht van een verkeersweg ligt, heeft tegen overtreders van verkeersbepalingen geen procesverbaal laten opmaken, maar hij heeft hen een vriendelijk briefje geschreven, waarin hij liet verzoeken in den vervolge door de gemeente Schalkwijk niet harder dan 40 K.M. te rijden. De burgemeester die met honing meer vliegen ving dan met azijn pleegt te geschieden, ontving vele bedankjes en beloften van het-niet-meer-te-zullen-doen en daarbij bereikte hij dus zeer veel. Zoo ziet men alweer dat de beste oplossingen voor moeilijkheden vaak gelegen zijn in de meest eenvoudige dingen."

Het helpt zeker, want er komen geen dodelijke ongelukken meer voor. Althans we zien in oude kranten hier niets over terug. Pas in 1939 grijpt een sneltrein net over de gemeentegrens bij de Houtense Poeldijk opnieuw een vrachtwagen. De ravage is enorm en er sterven vijf personen. Naast de Houtense burgemeester is ook Ten Holder erbij om te helpen met de hulpverlening.

TWEEDE WERELDOORLOG Tijdens de Tweede Wereldoorlog neemt Ten Holder een anti-Duitse houding aan. Zijn zoons zitten in het verzet. Zoon Michael wordt opgepakt wegens verzetswerk in Noord-Brabant. Hij overlijdt op 12 december 1944 in een Duits concentratiekamp. Op het Schalkwijks oorlogsmonument is zijn naam vermeld. Ten Holder is dan al sinds 1943 met ziekteverlof. Het is de tijd dat NSB-burgemeesters het voor het zeggen krijgen. Na de oorlog komt Ten Holder automatisch weer in functie, maar niet voor lang. In december 1945 stopt hij en neemt dhr K.M. Vink van het Hoogheemraadsschap zijn werkzaamheden kort waar. In 1947 overlijdt Leo ten Holder op 66-jarige leeftijd en wordt hij begraven in Utrecht.