Siebers herinnert zich nog vaag hoe hij in 1943 een aantal weken doorbracht op de boerderij. ,,Eigenlijk heb ik er tientallen jaren niet meer aan gedacht, totdat mijn zoon in Houten kwam te wonen. Toen kwam het ineens naar boven dat ik tijdens de Tweede Wereldoorlog in Houten ben geweest", vertelt Siebers. ,,Ik heb weinig herinneringen aan die periode. Ik heb een foto gevonden in het familiealbum. Deze is denk ik door mijn vader gemaakt. Er staat bij geschreven dat de foto uit 1943 is. Op de wagen zit ik met stropdas naast de boerin en mijn vier jaar oudere broer. Op een andere foto uit 1942 is mijn broer alleen te zien."

Siebers woonde tijdens de Tweede Wereldoorlog in Rotterdam. Hij was de zoon van een gemeenteambtenaar en kwam weinig buiten omdat zijn moeder multiple sclerose had. Toen de stad in 1940 werd gebombardeerd was hij 6 jaar oud. ,,We woonden aan de rand van de binnenstad op de 3e en 4e verdieping. Mijn vader nam ons die 14e mei mee naar boven en vanaf een groot balkon keken we naar de brand in het zuiden. Er was een enorme helse rode gloed aan de hemel. Ik herinner mij vooral de intense brandlucht."

VERSLECHTERING Tijdens de Tweede Wereldoorlog verslechterde de situatie in de stad verder. Bij Siebers thuis was het moeilijk. ,,Mijn moeder was sinds 1940 volledig invalide. Ze kon dus bijvoorbeeld geen suikerbieten ruilen voor een horloge. Ik denk dat de kerk ons gezin heeft uitgekozen om naar Houten te gaan. Het Rode Kruis regelde het verder. Mijn broer was een jaar eerder in Houten en ik volgde in 1943. We waren daar een paar weken en gingen dan weer terug."

Hoe Siebers in Houten is gekomen weet hij niet meer. Wel dat het hem prima beviel en er was voldoende eten. ,,Het waren aardige mensen. Ik dacht dat de boer en boerin broer en zus waren. Maar hang me daar niet aan op. Echt veel herinneringen heb ik er niet aan bewaard, ik was toen pas 9 jaar." Een herinnering zit nog wel opvallend vast in zijn geheugen; ,,Het was de gewoonste zaak van de wereld om een mager jongste ventje gewoon bij de knecht in bed te stoppen. Dan bleef dat manneke tenminste warm. Dat gebeurde met mij ook. Ik ruik de knecht nog steeds! In die tijd gingen de mensen hoogstens maar een keer in de week in bad of onder de waterkraan. Voor een hard werkende knecht beslist wat weinig."

SPEURWERK Welke boerderij het precies was wist hij niet, maar Houtenaar André Botermans zocht dat enkele jaren geleden voor hem uit. Het bleek te gaan om boerderij Loerikerweide aan de tegenwoordige Binnentuin. ,,Ik hoorde het verhaal van Guus Siebers via zijn zoon Peter, die al jaren toevallig in Houten woont. Ik kreeg er een viertal foto's erbij, in zwartwit natuurlijk, en ben aan de hand daarvan detective gaan spelen. Het was een pittige zoektocht, met alleen maar wat kenmerken van de omgeving en de bebouwing op de gegeven foto's als startpunt. Een hele leuke uitdaging, maar ik hou wel van dit soort historisch-geografisch speurwerk. En uiteindelijk is het dus gelukt om de boerderij waar Guus tijdens de oorlog met zijn broer verbleef terug te vinden! Gelukkig bestond die nog en was deze niet ten prooi gevallen aan een ontwikkelaar", aldus Botermans.

,,Jammer dat ik niet meer zo mobiel ben, anders had ik de huidige eigenaren graag eens opgezocht en hun mijn verhaal gedaan. Maar misschien lezen ze straks dit stukje en komt het toch goed", zegt Siebers. Terug in Rotterdam brak de hongerwinter aan. ,,We aten suikerbieten en bloembollen. Van die laatste walg ik nog steeds. Ook herinner ik me nog hoe de V2-raketten vlakbij insloegen in de stad."

Frank Magdelyns