Op verschillende plaatsen in ons huis zitten daarom gaten in de (cardboard)muur. Soms traceerbaar (van een deur die te ver doorschoot) soms minder (van een voet in de keldermuur, niet te achterhalen van wie). Huizen zijn hier bouwpakketten. Een pakket van houten platen aan elkaar vast geschroefd en daar komt een soort isolatie tegenaan. En dan de cardboard platen. Stenen gebruiken ze eigenlijk alleen maar voor het aanzien van de buitenkant, maar vaker zijn het een soort plastic platen die op houten planken lijken. Het gebeurt in Nederland vast ook wel, maar hier is het standaard.

BOUWPAKKETTEN Wij wonen in een wijk die in de jaren vijftig is gebouwd. Veel van deze huizen zijn inmiddels verbouwd. Steeds meer huizen worden echter vervangen door - enorme - nieuwe huizen. De oude huizen worden verkocht als ‘tear downs’: huizen die je koopt om ze vervolgens te slopen en er een nieuw pand voor in de plaats te zetten. Een nieuw huis waar vaak minimaal twee keer zoveel voor gevraagd wordt. En ze zijn ook vaak twee keer zo groot. 400 tot 600m2 is niet uitzonderlijk. Daardoor moeten dus die decennia oude bomen worden neergehaald. Zoals dus ook tegenover ons.

Het gaat me echt aan mijn hart. Het waren prachtige bomen van misschien wel 80 meter hoog, waaronder vossen en herten scharrelen, waarin prachtige rode kardinaalsvogeltjes en blue jay’s (familie van de Vlaamse gaai heb ik me laten vertellen) nestelen, woody woodpeckers gaten hakken en eekhoorns hun nootjes verstoppen. En af en toe een slang over de takken kruipt.

Dit is wat Amerika zo anders maakt dan Nederland. Maar helaas moet de natuur en haar bewoners plaatsmaken voor de consumerende burgers. Die willen nu eenmaal grotere huizen en grotere auto’s en de bomen leggen daarvoor het loodje. Met een enorme dreun.

Mirjam Sterk

Lees hier de vorige column van Mirjam Sterk