Vogels in Houten - Rietgors

Na elke winter begint het weer, het verlangen naar de terugkeer van alle vogels die het winterseizoen elders hebben doorgebracht. De een bleef wat dichterbij, buiten het broedgebied maar wel in eigen land. Een ander verbleef in midden of zuidelijk Europa. Nog weer andere trokken verder, naar noord of midden Afrika, en de echte langeafstandstrekkers vlogen door tot zuidelijk Afrika aan toe.

De volgorde van hun terugkeer hangt enerzijds samen met de afstand die ze moeten overbruggen, en anderzijds met de beschikbaarheid van hun voedselbronnen. Als je als vogel bijvoorbeeld rupsen eet, heeft het weinig zin al terug te zijn voordat de rupsen beschikbaar zijn. Een koekoek bijvoorbeeld zal je om die reden niet voor half april kunnen verwachten.

Het blijft leuk het verloop van de terugkeer te volgen. Dit doe ik vaak in Nieuw Wulven. Als ik op zoek ga naar zangvogels hoor ik vaak als eerste de Cetti’s zanger. Leuk, maar dit is een vogel die hier ook overwintert, dus geen terugkeerder. De rietgors is er wel vroeg bij, veel vogels overwinteren in eigen land en brengen hun tijd door in rondtrekkende groepjes. De komst van de tjiftjaf duurt dan niet lang meer, daarna volgt de zwartkop, de tuinfluiter, de sprinkhaanzanger en nog weer later de bosrietzanger.

De rietgors is een fraaie verschijning. Zoals de meeste gorzen is de vogel niet erg opvallend getekend, met veel bruintinten en streping. Maar bij het mannetje is de gitzwarte kop onderbroken door een witte baardstreep erg opvallend. Op de mantel toont de vogel fraai roodbruin. Het vrouwtje is egaler, en mist de zwarte kop.

Rietgorzen hebben een vrij eenvoudig liedje, dat ze laten horen terwijl ze bovenin het riet zitten of een hoge struik hebben gekozen. Langs de Zijlgraaf zie je ze geregeld, al kost het soms wat moeite de exacte plek van de zingende vogel te vinden.

Jeroen Steenbergen